ื่อรวมเข้าด้วยกันจึงถูกตัดสินโทษโบยร้อยแปดสิบไม้และจำคุกห้าปี
เมื่อความผิดถูกประกาศออกมา คนที่อยู่เบื้องล่างก็ถกเถียงกันอย่างดุเดือด
“โทษโบยร้อยกว่าไม้ อย่างนั้นแล้ว…จะยังรอดอยู่ได้อีกหรือ แค่ไม่กี่สิบไม้ก็น่าจะทนไม่ไหวแล้วนะ!”
“ไม่น่าจะรอดนะ ติดคุกกี่ปีแล้วมันจะต่างกันตรงไหนล่ะแบบนี้! โหดไปหน่อยไหม!”
“โหดอะไร เสือร้ายยังไม่กินลูกตัวเองเลย! เปาหลุนเซิงผู้นี้ยังบอกว่าภรรยาคนก่อนของตนเองให้กำเนิดลูกที่ผิดปกติออกมาอีก นึกไม่ถึงว่าเขาจะฆ่าเด็กทันที! โดนโบยจนตายก็สมควรแล้ว ยังมีแม่สามีแซ่หลิวคนนั้นอีก นางร้ายกับลูกสะใภ้นัก!”
“ก็แค่ฆ่าทารกหญิง ถึงอย่างไรก็เลี้ยงไม่รอดอยู่แล้ว ก็ช่วยไม่ได้ที่ต้องทำอย่างนั้น คงไม่ถึงกับต้องลงโทษกันขนาดนี้เลยนี่…”
อย่างไรก็ตามเมื่อประโยคสุดท้ายนี้หลุดออกมา หลายคนก็หันไปมองหญิงชราที่กำลังพูดอยู่ทันที
“ท่านไม่ใช่ผู้หญิงหรอกหรือ ทำไมมารดาของท่านไม่ฆ่าท่านไปเสียตั้งแต่เกิดเล่า!”
“ชีวิตทารกหญิงไม่ใช่ชีวิตคนหรือ! หากทุกคนถูกฆ่าจนหมด ต่อให้ท่านจะมีลูกชายสักสิบคน ต่อไปท่านก็ไม่มีทายาทสืบสกุลอยู่ดี! อีกอย่างเด็กผู้หญิงช่างเอาใจใส่จะตาย ครอบครัวของข้ามีลูกผู้หญิงทั้งหมด พวกนางต่างก็กตัญญูต่อข้ามาก!”
“ครอบครัวขุนนางยังรู้จักที่ส่งลูกสาวไปเรียนหนังสือแล้ว ก็มีแต่พวกเจ้านี่แหละที่ไม่รู้กฎหมาย แถมยังคิดว่าเลี้ยงลูกสาวเปลือกข้าวสาร! ยังนึกว่าอยู่ในยุคก่อนหรือ!”
“……”
ทันใด
