ตอนที่ 119 แต้มเซ่นไหว้สิบล้านกับต้าจิ่งไท่จงเจียงจื่ออวี้ยืนอยู่ริมหน้าต่างของตำหนักบรรทม เขามองสายฝนห่าใหญ่นอกหน้าต่างอย่างเงียบสงบ ในมือถือชาร้อนหนึ่งถ้วย หลายปีนี้เขาแก่ชราขึ้นเร็วยิ่งนัก ตัวเขายามอายุเจ็ดสิบปีมิอาจองอาจเฉกเช่นวันวานอีกแล้ว เขาเหมือนตาแก่ธรรมดาที่เหลือเปลวเทียนแห่งชีวิตเพียงริบหรี่
“ที่แท้ท่านก็พูดถูกต้องแล้ว ท่านต่างหากที่เป็นลิขิตสวรรค์ของต้าจิ่ง”
เจียงจื่ออวี้คลี่ยิ้มพลางพึมพำกับตนเอง เขาเริ่มนึกทบทวนชีวิตนี้ของตนเอง ความรุ่งโรจน์และความสำเร็จอันยอดเยี่ยมล้วนแต่ได้ท่านพ่อมอบให้ บางทีอาจถึงเวลาที่สมควรจากไปแล้ว เจียงจื่ออวี้คิดอยู่เงียบๆ
หนึ่งชั่วยามหลังจากนั้นเจียงฉางเซิงที่อยู่บนท้องฟ้าก็หายวับไปกับอากาศ สายฝนห่าใหญ่ยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ขับไล่ไอร้อนระอุบนผืนแผ่นดิน อีกด้านหนึ่งเหนือท้องนภาของเมืองหลวงรัฐเฉียน ปรากฏเงาร่างของเจียงฉางเซิง เขาเริ่มเรียกลมเรียกฝน นำฝนห่าใหญ่มาให้ประชาชนรัฐเฉียน
ภายในเรือนพัก เจียงฉางเซิงกำลังฝึกวิชา คนที่เขาส่งออกไปข้างนอกล้วนเป็นร่างแยก ไม่ว่าอย่างไรต้าจิ่งก็กว้างใหญ่เหลือเกิน เขาเรียกลมเรียกฝนได้ แต่ยังทำให้ครอบคลุมทั่วทั้งต้าจิ่งไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงแบ่งร่างแยกเจ็ดสิบสองร่าง ใช้เวลาสองวันให้ร่างแยกร่างอื่นหาตำแหน่งดีๆ ที่จะให้ฝนตก หลังจากนั้นจึงผลัดกันขอฝน ทำเช่นนี้จึงจะไม่เปิดเผยวิชาแยกร่างของเขา
อย่างมากที่สุดผู้คนก็จะ
