บางทีอาจเพราะนางได้รับอิทธิพลมาจากเขาจึงได้มีท่าทางเหมือนผู้ชายเช่นนี้!” โจวเว่ยจงรู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง
เดิมทีนางก็เป็นเด็กหญิงน่ารักคนหนึ่ง!
เซี่ยผิงกั่งมองอวี๋เซียนด้วยความสงสัย
อวี๋เซียนยังถอนหายใจและเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็นว่า “ชายและหญิงต่างกันตรงไหนหรือ ความสามารถของข้านั้นเป็นของจริงอยู่แล้ว ข้ามีคุณสมบัติเพียงพอที่จะสอนคุณชายรอง ข้าเองยังไม่ถือสาเลย!”
เซี่ยผิงกั่งพยักหน้า “เรื่องนั้น…ข้าก็ไม่คิดว่ามันเป็นปัญหาจริงๆ”
จะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงก็ได้หมดนี่!?
แค่ขอให้นางมาสอนศิลปะการต่อสู้ ไม่ใช่ให้มานอนกับใครเสียหน่อย แล้วจะต้องแยกแยะให้ชัดเจนไปทำไม
โจวเว่ยจงตกตะลึง เขายืนขึ้นและกระทืบเท้าด้วยความกังวลใจ “ไม่มีทาง นางเป็นเด็กผู้หญิงจะอยู่ที่นี่ตลอดไปได้อย่างไร หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปจะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของนางได้!”
เซี่ยผิงกั่งเองก็รู้ว่าเขาจะรั้งนางต่อไปก็คงไม่ดี
“พี่ชาย ชื่อเสียงของข้าตอนที่อยู่ตงอันก็ไม่ดีอยู่แล้ว หลังจากที่ท่านพ่อท่านแม่จากไป พี่ๆ น้องๆ ทุกคนที่บ้านเกิดก็รู้สึกว่าข้าที่เรียนศิลปะการต่อสู้จากท่านพ่อมาตั้งแต่เด็กนั้นหยาบกระด้างเหลือทน แต่ละคนก็ว่าข้าเป็นนางอสุรา ท่านปู่ท่านย่าจึงเตรียมที่จะให้ข้าออกเรือนไปกับชายชราอายุมากแล้วคนหนึ่ง ไม่เพียงแต่ข้าจะต้องไปอยู่กับคนที่ก้าวขาข้างหนึ่งลงโลงไปแล้วเท่านั้น ข้ายังได้ยินมาว่าภรรยาของเขาสามคนก่อนหน้านี้ก็เคยตายต่อหน้า
