จะรู้สึกว่าครอบครัวของเขาดูแลอาจารย์อวี๋ไม่ดี
ใครจะไปนึกว่าการหาอาจารย์แบบสุ่มๆ สักคนแล้วจะได้พบกับญาติของคนคุ้นเคยเล่า!
โจวเว่ยจงได้ยินเช่นนั้นก็เอามือกุมหน้าอกไว้ทันที เขารู้สึกรับไม่ได้อยู่บ้าง “เจ้าไม่ต้อง ไม่ต้องพูดแล้ว…น้องชายของข้าไม่แต่งภรรยาหรอก! ไม่ว่าเจ้าจะพูดอย่างไร ไม่ได้ก็คือไม่ได้ เขาตัวคนเดียวโดดเดี่ยวจะให้อยู่ในบ้านเจ้าได้อย่างไร เจ้าไปหาอาจารย์คนอื่นเถอะ น้องชายของข้าจะกลับบ้านไปกับข้า!”
โจวเว่ยจงร้อนใจยิ่งนัก
เขารู้ดีว่าเซี่ยผิงกั่งเป็นคนอย่างไร เขาเป็นคนให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ ชอบศิลปะการต่อสู้และอาวุธ เพื่ออาวุธสำคัญของสำนักศึกษานั่นแล้ว ตอนนี้เขาถึงกับยอมทนอ่านตำราทหารที่น่าเบื่อหน่ายเชียวนะ!
หากเขาถูกใจน้องสาวของเขาขึ้นมา ต่อให้ต้องแย่งชิงตัวกลับบ้านเขาก็จะทำ!
แววตาของโจวเว่ยจงปรากฏแววขอร้องออกมาเล็กน้อย ท่าทางของเขาดูน่าสงสารมาก
เซี่ยผิงกั่งกลับไม่สามารถเข้าใจได้ “เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของเจ้า ทั้งไม่ใช่ลิงที่อยู่ในกรง และก็ไม่ใช่เด็กสามขวบห้าขวบ จะไปไหนมาไหนยังต้องให้เจ้ามายุ่งวุ่นวายด้วยหรือ ตอนนี้คนผู้นี้มาอยู่ที่บ้านข้าก็เป็นคนของข้า แล้วเจ้าอยากจะให้เขาไปจากที่นี่ หากไม่มีเงินมาให้สามหมื่นห้าหมื่นตำลึงก็อย่าได้คิดเลยว่าข้าจะยอม!”
“เจ้ามีเหตุผลไหมเนี่ย!” โจวเว่ยจงเองก็โมโหแล้ว “น้องชายของข้าแค่มาเป็นอาจารย์นะ ไม่ได้มีสัญญาซื้อขายตัวเสียหน่อย! ต่อให้เขา
