ขายตัว ก็จะไม่ยอมให้เขาไถ่ตัวหรือ!”ฃ
“เฮอะ” เซี่ยผิงกั่งให้คนยกน้ำชามาให้โจวเว่ยจง “อาจารย์สอนการต่อสู้ที่บ้านเจ้าทำงานกันแค่เดือนเดียวหรือ”
โจวเว่ยจงรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาทันที
การเป็นอาจารย์นั้นค่อนข้างพิเศษโดยเฉพาะสำหรับครอบครัวใหญ่อย่างพวกเขา หากพวกเขาเลือกอาจารย์แล้ว อย่างน้อยๆ ก็จะต้องสอนกันเป็นเวลาสามถึงห้าปี
โดยเฉพาะอาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่ยิ่งสำคัญกว่า!
เนื่องจากศิลปะการต่อสู้แต่ละชนิดมีความแตกต่างกัน หากการสอนของอาจารย์สะเปะสะปะเกินไป เด็กๆ ที่เรียนก็มีแนวโน้มที่จะมีข้อบกพร่องมากขึ้นไปด้วย
เรียนน้อยอย่างไม่สู้เอาดีสักอย่าง
“สหายเซี่ย เห็นแก่ความสัมพันธ์ของพวกเรา เจ้า…จะยอมหน่อยไม่ได้หรือ ลูกพี่ลูกน้องของข้ามีชีวิตยากลำบากจริงๆ ข้าจะพาเขากลับบ้านตระกูลโจวเพื่อเลี้ยงดูอย่างดี ต่อไปเขาก็จะได้มีอนาคตที่ดีกว่าคนอื่นไม่ใช่หรือ”
“อย่าพูดแบบนั้น จะเอาความสัมพันธ์มาอ้างตอนนี้ไม่ได้ เรามาพูดด้วยเหตุผลกันดีกว่า” เซี่ยผิงกั่งยืดร่างกายของตนเองให้ตรง “เมื่อครู่นี้เจ้าพูดว่า หากมีเจ้าอยู่ด้วยก็จะไม่มีใครส่งเขากลับไปตงอันได้ มันหมายความว่าอย่างไร”
ทันใดนั้นโจวเว่ยจงก็รู้สึกว่า เซี่ยผิงกั่งเป็นหมีขโมยน้ำผึ้งที่เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก!
“หากข้าเดาไม่ผิด บิดามารดาของเจ้าดูเหมือนจะเตรียมส่งเขากลับไป? เขาไม่มีญาติที่พึ่งพาได้อีกแล้วที่ตงอัน แล้วหากส่งเขาไปที่นั่นไม่เท่ากับเป็นการส่งเขาไปตายหรอกหรือ” เ
