้วยว่าพี่หญิงใหญ่อยากให้เขามีความก้าวหน้า จึงไม่ยอมให้เขาเล่นจิ้งหรีด ให้เขาได้เรียนกับอาจารย์เซียว และอาจารย์อวี๋ ทั้งหมดนั้นก็เพื่อตัวของเขาเอง เขารู้!
แต่เขามันไม่รักดี ไม่รู้จักทำตัวดีๆ เขาเองก็ช่วยไม่ได้นี่!
เขาผิดไปแล้ว!
หากเขารู้มาก่อนว่าพี่หญิงใหญ่จะโมโหจนล้มป่วย เขาจะไม่รับบ้านบ้าๆ นั่นมาหรอก!
แต่ที่เขาไม่เข้าใจก็คือ ก็แค่บ้านหลังหนึ่งเท่านั้น เขาเองก็ไม่ได้ไปอยู่เสียหน่อย พวกเขาก็แค่คืนบ้านหลังนั้นไปก็ได้แล้วนี่?!!
เซี่ยผิงไหวตาแดงก่ำ ในที่มืดเช่นนี้จิตใจของเขาก็ยิ่งไม่สงบ ยิ่งคิดก็ยิ่งแย่
แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
เซี่ยผิงกั่งทำตามที่เขาพูด เช้าวันรุ่งขึ้นเขาเข้าไปดูในเรือน และแสร้งทำเป็นถอนหายใจอยู่ที่โลงศพ “น้องหญิงใหญ่ เจ้าตายอย่างน่าอนาถนัก เดิมทีข้าคิดว่าเจ้าโชคดีจะได้เป็นพระชายารัชทายาทกับเขาแล้ว นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะต้องมาตายเพราะถูกเจ้าเด็กไม่ได้ความนั่นทำให้โมโห! เขาทำให้เจ้าตาย ข้าเองก็ไม่ปล่อยเขาให้มีชีวิตต่อไปหรอก พวกเจ้าสองพี่น้องจะได้มีเพื่อนยามอยู่ในแดนหลังความตาย”
พอเขาพูดจบก็จากไปอย่างสงบ
เป็นน้องหญิงใหญ่ที่ฉลาด!
เมื่อก่อนเขารู้จักแต่การลงไม้ลงมือ แต่เด็กคนนี้เป็นน้องชายของเขาเอง แล้วจะกลัวการถูกทุบตีได้อย่างไร เนื้อหนังหยาบกระด้างอย่างนั้น ทุบตีไปก็ไร้ประโยชน์!
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว การใช้อุบายหลอกให้เขากลัว คงสามารถทำให้เด็กคนนี้เข้าใจอะไรได้
