บ้างสินะ?
ส่วนเรื่องโชคร้าย…
เดิมทีสุขภาพร่างกายน้องหญิงใหญ่ก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ก็ถือเสียว่าร้องไห้ไปก่อนล่วงหน้า ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อีกอย่าง คนเราอย่างไรก็ต้องตายอยู่แล้ว!
“…” เซี่ยผิงไหวที่อยู่ในโลงมึนงงไปหมดแล้ว
พี่ชายใหญ่พูดจริงหรือ!
พี่หญิงใหญ่ของเขา…
“พี่หญิงใหญ่! ข้าทำผิดต่อท่าน…ข้าผิดไปแล้ว ข้าสำนึกผิดแล้ว พี่หญิงใหญ่ท่านอย่าตายนะ…” เซี่ยผิงไหวตะโกนออกมาทันที
ในโลงร่ำไห้ นอกโลงก็ร่ำไห้ รับกันเป็นทอดๆ ราวกับพวกเขากำลังร้องเพลง ดูดียิ่งนัก
อวี๋เซียนมองเข้ามาจากที่ไกลๆ นางทั้งตกใจและชื่นชม
เมื่อนางมาคิดดูให้ดีแล้ว ตอนที่นางอยู่ที่บ้านเกิดในตงอัน นางน่าจะเกรงใจพวกอาของนางเกินไปหรือไม่ หากนางเป็นพี่ใหญ่เซี่ยคนนี้…นางก็คงจะไม่ถูกรังแกจนต้องหนีออกมาแบบนี้หรอก!
พี่ใหญ่เซี่ยเป็นคนแปลกเหลือเชื่อจริงๆ!
เซี่ยผิงกั่งคนแปลกเหลือเชื่อออกไปศาลตัดสินคดีอย่างอารมณ์ดี หลังจากรอไปสักพักโจวเว่ยจงก็มาถึงพร้อมกับรัชทายาท
เขารีบคว้าตัวโจวเว่ยจงไว้ ก่อนจะหยิบจดหมายออกมาพลางเอ่ย “สหายโจว พวกเราสองคนนี่มีวาสนาต่อกันจริงๆ เจ้าลองเดาสิว่าเป็นเรื่องอะไร ตอนนี้น้องชายลูกพี่ลูกน้องของเจ้าอาศัยอยู่ที่จวนของข้าล่ะ ข้าดูแลเขาเป็นอย่างดีเชียว ข้ากับเขาเหมือนเคยรู้จักกันมาก่อน แทบจะกินด้วยกัน นอนด้วยกันแล้ว! เหมือนจะเป็นพี่น้องแท้ๆ แล้ว เอ้า นี่เป็นจดหมายที่เขาฝากมาให้เจ้า เจ้ารีบๆ อ่านดูเถอะ วันนี้พวกเราไ
