ิดอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกว่าเซี่ยผิงกั่งอาจจะกำลังสั่งสอนน้องชายของเขาก็ได้
เพียงแต่วิธีการของเขา…ออกจะแปลกพิสดาร นางไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
แต่คนอื่นกำลังสั่งสอนน้องชาย นางจึงไม่อาจยื่นมือเขาไปยุ่งได้ จึงได้แต่พยักหน้าตามอยู่ข้างๆ
นางเพียงแต่รู้สึกกังวลเกี่ยวกับแม่นางเซี่ยอยู่บ้าง ร่างกายของแม่นางเซี่ยท่าทางจะย่ำแย่จริงๆ เขาคงจะไม่เรียกหมอให้นางจริงๆ หรอกใช่ไหม
แล้วเซี่ยผิงไหวที่ถูกเซี่ยผิงกั่งพูดจากระตุ้นขนาดนั้นก็ยกดาบใหญ่ที่อยู่ข้างๆ ฟันเขาทันที
เซี่ยผิงกั่งมีหรือจะยอมเขา
สักพักสองพี่น้องก็ต่อสู้กันขึ้นมาจริงๆ
แทนที่จะบอกว่าพวกเขาต่อสู้กัน น่าจะบอกว่าเซี่ยผิงกั่งกำลังทารุณกรรมเซี่ยผิงไหวเป็นวงกว้างจะเหมาะกว่า เขาไม่ได้ลงมือโหดเหี้ยมเป็นพิเศษ แต่ทุกๆ ครั้งที่เขาฟันลงไป ดาบก็จะโดนผิวหนังของเซี่ยผิงไหวจริงๆ ผิวหนังแตกแยก เนื้อเปิดเล็กน้อย ไม่นานนักเซี่ยผิงไหวก็มีรอยแผลบนร่างกายหลายจุด น่าตกใจอย่างแรง!
ตอนที่เซี่ยหนิวซานกลับมา เขาก็เห็นเหตุการณ์นี้แล้วเช่นกัน
เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “สู้กันอยู่เหรอ งั้นก็สู้กันต่อไปเถอะ ข้าจะไปพักผ่อนล่ะ”
พริบตาเดียวเขาก็จากไปโดยไม่ได้ห้ามอะไรใครทั้งนั้น
อวี๋เซียนคิดว่าทั้งสองแค่ตีกันล้อเล่น!
แต่ตอนนี้แม้เลือดจะออกแล้วพวกเขาก็ยังไม่หยุดกันเลย มันออกจะน่ากลัวอยู่บ้าง!
อย่างไรก็ตาม นางก็พอจะมองออกว่า เซี่ยผิงกั่งไม่ได้คิดจะฆ่าแกงเซี่ยผิงไหวหรอก ไม่อย่างนั้
