องก้าวทั้งๆ ที่กำลังคุกเข่า “ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ! แค่มีคนต้องการเป็นเพื่อนกับข้า จะให้ข้าเป็นพี่ใหญ่ก็เลยให้ถั่วเงินข้ามาใช้ และ และแอบซื้อจิ้งหรีดให้ข้าบ้างเท่านั้น…แต่ข้ายังไม่ได้เล่นเลยนะ ต้องเรียนหนังสือและฝึกยุทธ จะเอาเวลาว่างมาจากไหน…”
เมื่อเซี่ยผิงกั่งได้ยินอย่างนั้น เขาก็เตะเซี่ยผิงไหวเข้าที่หน้าอกทันที
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาอัดเซี่ยผิงไหว พวกเขาคุ้นเคยกันดี
“แม่ มัน สิ ตัวเท่านี้รู้จักที่จะรับสินบนแล้ว?! มือไหนของเจ้าที่ไปรับของของเขามา! ยื่นออกมาเลยนะ ข้าจะสับซะ!” เซี่ยผิงกั่งโกรธจัด
น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวเปลี่ยนไปทันที “ซื้อจิ้งหรีดให้เจ้า? ทำไมข้าไม่เห็นมันเลยล่ะ ทุกการกระทำของเจ้าที่สำนักศึกษามีอาจารย์เซียวคอยเฝ้าดู ส่วนที่บ้านข้าและอาจารย์อวี๋ก็ดูอยู่…เจ้าเอาจิ้งหรีดไปซ่อนไว้ที่ไหนแล้ว”
เซี่ยผิงกั่งก็ได้สติขึ้นมา
เซี่ยผิงไหวปากคอแห้งผาก หากรู้อย่างนี้เขาไม่พูดมากเสียดีกว่า!
เขาหยิบโฉนดบ้านแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อด้วยท่าทางน่าสงสาร “มี มีคนให้มา…แต่ข้าก็ยังไม่เคยไปนะ ข้าไม่มีเวลา…จริงๆ”
