้องมีครั้งที่สอง พรุ่งนี้ข้าจะไปศาลาว่าการขอย้ายตัวมันมาไว้ที่ศาลตัดสินคดีแล้วดูแลมันให้ดีๆ สักหน่อย รับประกันว่าจะให้มันคายเรื่องชั่วๆ ที่มันทำมาทั้งหมดในชีวิตนี้ออกมาให้ได้!”
“ส่วนหมอตำแยกับแม่สามีใจร้ายนั่น…” เซี่ยผิงกั่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ย “เฮ้อ สถานการณ์ของมารดาที่กำลังคลอดลูกนั้นมีความพิเศษ จะเก็บผู้ใหญ่หรือเด็กไว้ล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของผู้อาวุโส เรื่องนี้ยากที่จะลงโทษตามกฎหมาย ส่วนเรื่องเด็ก…คนที่ฆ่าก็เป็นญาติผู้ใหญ่ของเด็กเอง อย่างมากก็โบยเจ็ดสิบไม้และจำคุกสองปีเท่านั้น”
เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว “ไม่สามารถลงโทษรุนแรงได้?”
“หนังสือว่าไว้ ชายเป็นหยกล้ำค่า หญิงเป็นกระสวยทอผ้า[1] ครอบครัวชาวบ้านทั่วไปโดยเฉพาะบ้านที่มีฐานะยากจนหน่อย มีทารกหญิงจมน้ำตายตั้งมากมายเท่าไรจนถือเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว สมัยราชวงศ์ก่อนยังไม่มีกฎหมายเรื่องนี้ พอมาถึงราชวงศ์นี้จึงได้เพิ่มเติมเข้าไป”
เขาทำงานที่ศาลตัดสินคดี ดังนั้นเขาจึงเคยได้ยินมาเหมือนกันว่าตอนที่ประกาศใช้กฎหมายนี้ ประชาชนต่างก็ตกใจและงุนงงมาก
ก่อนจะมีกฎหมายนี้ หากมีทารกหญิงถือกำเนิดขึ้นมาในครัวเรือนที่ห่างไกลและไม่มีการศึกษาบางแห่ง ขอแค่พ่อแม่ได้มีการตกลงไว้ก่อนแล้วว่าจะไม่เก็บเด็กเอาไว้โดยไม่คำนึงถึงว่าจะเกิดมารูปลักษณ์หน้าตาเป็นอย่างไร หมอตำแยก็จะเอาน้ำใส่กะละมัง แล้วกดเด็กทารกลงไปในน้ำ ปล่อยให้ร้องไห้ดิ้นรนจมน้ำตายในที่สุด
ทุกวันน
