หลือคณา คิดไปคิดมาก็ควรที่จะชดใช้ด้วยชีวิต
แน่นอนว่าด้วยวิธีของนางผู้นี้ใช่จะตายไปทันที แต่ไม่ช้าก็เร็วมันต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
พอเซี่ยเฉียวพูดจบ หญิงผู้นั้นก็ตกใจจนนิ่งงันไป
ขณะที่พวกนางกำลังพูดคุยกันอยู่ก็มีเสียงคนตะโกนดังออกมาจากด้านใน “อยากตายหรือไง! แอบอู้ไม่ยอมทำงานอีก? ลูกชายของข้าใกล้จะกลับมาแล้ว เจ้ายังไม่รีบทำกับข้าวอีก หากลูกชายของข้าต้องหิ้วท้องรอ คอยดูสิว่าข้าจะจัดการกับเจ้ายังไง!”
ความเจ็บปวดปรากฏออกมาบนใบหน้าของหญิงผู้นั้นทันทีที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น
นั่นเป็นเสียงแม่สามีของนาง นางจะต้องเชื่อฟังในสิ่งที่แม่สามีพูด หากนางไม่ทำตาม แม่สามีบอกว่าจะปลดนางเสีย
และเมื่อนางถูกขับไล่ออกไป ลูกสาวของนางก็จะไม่มีคนดูแล ส่วนลูกชายของนางจะเรียกคนอื่นว่าท่านแม่
ทั้งๆ ที่บิดามารดาของนางก็รู้ดีว่าเปาหลุนเซิงเป็นคนอย่างไร พวกเขาก็ยังให้นางแต่งงานกับเขา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคงไม่สนใจว่านางจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรแล้ว…
ชีวิตของนางช่างทุกข์ยาก ทุกข์ยากเกินไปจริงๆ!
“ท่านนักพรต ข้ารู้ว่าท่านกำลังปลอบใจข้า แต่ว่า…หากให้ข้าเลือกจริงๆ ข้าเลือกข้อแรก ข้าอยากอยู่ให้ห่างไกลจากพวกเขา ข้าไม่อยากได้ทรัพย์สินของครอบครัวเขา ข้าแค่ไม่อยากมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเขาอีก…” หญิงผู้นั้นพูดจบก็ปาดน้ำตา แล้วใช้มือเช็ดกับเสื้อผ้าอย่างเร่งรีบก่อนจะหยิบชามน้ำในมือของเซี่ยเฉียวแล้วจากไป นางเอ่ยกับแม่สามีว่า “ท่านแม่
