น” วิญญาณสั่นศีรษะ
เซี่ยเฉียวพยักหน้า นางเดินออกไปที่ลานบ้านทันทีโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองใต้เท้าเหยียนสักนิด ขณะที่มองวิญญาณที่อยู่ข้างกายนางก็ชี้ไปที่จุดหนึ่งพลางเอ่ยถาม “ตรงนี้หรือ แน่ใจนะ”
“อืม ตรงนี้แหละ” วิญญาณพยักหน้า
นางอยู่ในบ้านตระกูลเหยียนมาตั้งหลายปีแล้ว แต่ไม่เคยเป็นอะไรเลย ใครจะไปรู้ว่าวันหนึ่งจะมีนักพรตที่เก่งกาจขนาดนี้มาได้
นางจึงไม่กล้าไม่ให้ความร่วมมือ
“ขุด” เซี่ยเฉียวชี้ที่จุดนั้นแล้วหันไปเอ่ยกับพ่อบ้าน
พ่อบ้านลังเลเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองใต้เท้าเหยียนที่กำลังขมวดคิ้วมุ่น “เจ้าสร้างเรื่องวุ่นวายมากพอแล้ว จวนของข้าสะอาดสะอ้านดีไม่มีอะไรทั้งนั้น ที่เจ้าทำอย่างนี้ก็เพื่อต้องการแก้แค้นข้าเท่านั้นสินะ! หากเจ้าคิดว่าการที่ข้าล่วงเกินเจ้าก่อนหน้านี้มากเกินไป ข้ายอมให้เจ้าด่าข้ามาได้เลย แต่หลายปีนี้ภรรยาของข้าทนทุกข์มาไม่น้อย ข้าจะไม่ยอมให้เจ้ามาดูถูกเหยียบย่ำนางอีก!”
เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้รู้สึกโกรธแต่อย่างใด
แต่นางกลับหันไปทางเหยียนหรูจวง “เจ้าเป็นคนจ้างข้ามา เจ้าบอกมาว่าจะให้ขุดหรือไม่”
เหยียนหรูจวงเหลือบมองบิดาของนางเล็กน้อยแล้วหันไปทางปรมาจารย์โม่ก่อนจะพยักหน้าตามสัญชาตญาณ “อืม เอาตามที่ปรมาจารย์ว่า”
“…” ใต้เท้าเหยียนโกรธจัด “ตอนนี้ท่านแม่ของเจ้าถึงกับนอนอยู่บนเตียงแล้ว! หากนักพรตคนนี้มีความสามารถจริง มันจะเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร!”
ในใจเหยียนหรูจวงเองก็รู้สึกก
