ยียนหรูจวงได้ยินปรมาจารย์พูดเช่นนั้น นางก็รีบส่ายศีรษะปฏิเสธทันที “ไม่มีนะ กฎของบ้านเรานั้นเข้มงวด ต่อให้บ่าวรับใช้จะทำอะไรผิดก็ไม่ถึงกับต้องตาย อย่างมากก็แค่ขับไล่ออกไปเท่านั้น หญิงชราและสาวใช้ของมารดาข้าก็ยังอยู่ดี ไม่มีใครเป็นอะไรทั้งนั้น”
เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วเล็กน้อย
ใต้เท้าเหยียนอดเบ้ปากไม่ได้
ดูสิ นางโกหกทั้งนั้น
ในเรือนนี้ไม่สะอาดเอาเสียเลย มีไอสีดำเป็นก้อนๆ มากมาย ราวกับ…วิญญาณที่ยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง นอกจากนี้ ข้างในนี้ก็น่าจะมีวิญญาณที่ร้ายกาจตนหนึ่งอยู่ด้วย มันอยู่ในห้อง กลิ่นอายนั้นไม่อาจซ่อนไว้ได้เลย
“ข้าขอเข้าดูในห้องหน่อยได้หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก
เหยียนหรูจวงพยักหน้า
เวลานี้มารดาของนางน่าจะกำลังปักผ้าอยู่ริมหน้าต่างสินะ?
นางมักจะเป็นอย่างนั้น บางครั้งก็ปักผ้ารับแสงแดดอยู่ในความสงบเรียบร้อย แต่ทันใดนั้นนางก็จะคลุ้มคลั่งขึ้นมา หลายปีมานี้ แม้แต่นางเองก็ไม่กล้าที่จะเข้าใกล้มารดาของตนในบางครั้ง ไม่ต้องพูดถึงน้องสาวที่ยังเล็กของนางเลย
ภายในห้องสะอาดสะอ้านมาก หลังจากที่เซี่ยเฉียวกวาดตาดูการตกแต่งในห้องนี้แล้ว นางก็รับรู้ได้ในทันทีว่า ผู้ตรวจการเหยียนผู้นี้เป็นคนที่รักใคร่ภรรยาอย่างแท้จริง
ภายในห้องไม่มีของมีคมและอันตรายใดๆ เช่นพวกเครื่องปั้นดินเผาเลย แม้แต่ถ้วยชาก็ทำจากไม้ เขาน่าจะเป็นห่วงว่าจะเกิดอุบัติเหตุกับภรรยาตอนที่นางคลุ้มคลั่งขึ้นมา
นอกจากนี้ในห้องยังมีดอกไม้สีอ่
