่วยแม่ดูหน่อยว่าสีดอกไม้นี้เหมาะกับน้องสาวของเจ้าไหม”
ดวงตาของเหยียนหรูจวงแดงเล็กน้อย “เหมาะแล้วท่านแม่”
หลังจากที่มารดาของนางคลอดน้องสาวของนางออกมาแล้ว นางก็ไม่กล้าที่จะใกล้ชิดนางอีกเลยด้วยกลัวว่าจะทำให้นางบาดเจ็บโดยไม่ตั้งใจ
สุขภาพของมารดาพวกนางไม่ค่อยดี อาการกำเริบอยู่บ่อยครั้ง แต่นางก็คิดถึงลูกๆ และทุกครั้งพวกนางพี่น้องทั้งสี่คนก็ไม่กล้าที่อยู่กับมารดานานๆ ซึ่งทำให้มารดาของนางรู้สึกโศกเศร้าเสียใจยิ่งนัก
แต่ถึงแม้พวกนางจะเข้ามาใกล้ มารดาของพวกนางก็มักจะผลักไสพวกนางออกไป
มารดาของนางเองก็รู้ว่าตนเองป่วย จึงกลัวว่าตนเองจะทำให้พวกนางได้รับบาดเจ็บโดยไม่ตั้งใจ
“เหมาะก็ดีแล้ว” ฮูหยินเหยียนถอนหายใจ สายตาของนางเพิ่งจะหันไปเห็นปรมาจารย์โม่ที่ยืนอยู่ตรงประตู มองดูชุดที่นางใส่มาด้วยความงุนงงเล็กน้อย “จวงเอ๋อร์พาแขกมาหรือ”
“ใช่แล้วท่านแม่ ท่านนี้คือปรมาจารย์โม่ เป็นนักพรตเก่งกาจมีชื่อเสียงมากในเมืองหลวง ข้าพามาดูท่านแม่น่ะ”
ฮูหยินเหยียนประหลาดใจเล็กน้อย “นักพรต ท่านพ่อเจ้ายอม…”
นางพูดยังไม่ทันจบ จู่ๆ สีหน้าของฮูหยินเหยียนก็เปลี่ยนไปทันที
“ไปให้พ้น ไปให้พ้น อย่าเข้ามา!”
“เจ้าเป็นสัตว์ประหลาด! สัตว์ประหลาด…” นางชี้ไปที่เหยียนหรูจวงแล้วเริ่มตะโกนโวยวายออกมาทันที ก่อนจะโยนเสื้อผ้าในมือทิ้งไป แยกเขี้ยวกางเล็บกวัดแกว่งมือไปมา ใบหน้าที่เดิมทีก็ไร้สีเลือดอยู่แล้วยิ่งซีดขาวขึ้นไปอีก
