ดกับคนอื่น!
“ไม่ขอปิดบังท่านปรมาจารย์…ที่จริงแล้ว…ท่านพ่อของข้าไม่เห็นด้วยที่จะให้ข้ามาเชิญท่านจริงๆ มันเป็นความต้องการของข้าทั้งนั้น…แต่ ขอท่านปรมาจารย์อย่าได้โกรธเลย ท่านพ่อของข้าคนนี้ก็เป็นแค่คนหัวโบราณดื้อรั้นคนหนึ่ง แต่เขาไม่ได้เป็นคนเลวร้าย” เยียนหรูจวงค่อนข้างหวั่นใจ
ยามปรมาจารย์ผู้นี้พูดทำให้นางรู้สึกราวกับกำลังฟังอาจารย์สอนกระนั้น มันทำให้นางอดที่จะรู้สึกประหม่าไม่ได้
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ข้ารู้จักท่านพ่อของเจ้า ซื่อสัตย์จงรักภักดีมาก”
“…” เหยียนหรูจวงไม่แน่ใจว่าภายใต้คำพูดของนางนี้…มีความหมายอื่นด้วยหรือเปล่า
“แต่ว่าความจงรักภักดีของบิดาเจ้านั้นมีต่อราชสำนักเฉียนหยวนหรือว่าฮ่องเต้กันแน่?” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามด้วยความสงสัย
เหยียนหรูจวงได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจทันที นางเป็นคนฉลาดจึงเข้าใจความหมายของคำพูดเซี่ยเฉียวได้อย่างรวดเร็ว
ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานรัชทายาท พระองค์ทรงแสดงออกนับครั้งไม่ถ้วนว่าต่อไปตนเองจะมอบบัลลังก์ให้แก่รัชทายาทจ้าวเสวียนจิ่ง และยิ่งเฉยเมยต่อองค์ชายสี่และองค์ชายห้า กระทั่งให้ท่านอาจารย์สั่งสอนให้พวกเขาค่อยช่วยเหลือฮ่องเต้ในอนาคต…
เจตนาของฮ่องเต้ชัดเจนเสียจนไม่มีใครไม่รู้ไม่มีใครไม่เห็น
แต่ท่านพ่อของนางกลับงัดข้อกับฮ่องเต้อยู่บ่อยครั้ง
หากจะบอกว่าเขาจงรักภักดีต่อฮ่องเต้ แต่เขากลับไม่เห็นด้วยกับความโปรดปรานที่ฮ่องเต้มีให้รัชทายาทเสมอมา หากจะบอกว่าเขาไม่จงรักภักดี แต่ในใ
