าเป็นกังวลของบิดาแล้วก็เอ่ย “ท่านพ่อ เมื่อวานที่ข้าเข้าวังไปนั้น มันทำให้ข้ารู้สึกเลื่อมใสในตัวแม่นางเซี่ยนัก”
“พ่อเองก็รู้ว่า แม่นางเซี่ยผู้นั้นไม่เหมือนเซี่ยหนิวซาน นางเป็นคนมีความรู้ ที่สำนักศึกษานางก็มีชื่อเสียงที่ดี แต่…สุขภาพร่างกายไม่ดี ทั้งยังลือกันว่าเป็นคนมีดวงชะตาพิฆาต คนเช่นนี้ครองคู่กับรัชทายาท แล้วจะดีได้อย่างไร” ใต้เท้าเหยียนทอดถอนใจ
“ท่านพ่อ เมื่อครู่นี้ข้าได้ยินว่า ท่านพูดกับพ่อบ้านตระกูลเซี่ยว่าท่านไม่เชื่อในลัทธิเหลวไหลพวกนั้น เหตุใดตอนนี้ท่านจึงได้เชื่อเรื่องที่แม่นางเซี่ยมีดวงพิฆาตนั่นอย่างไม่สงสัยอะไรเลยเล่า” แม่นางเหยียนแย้มยิ้ม “สุขภาพร่างกายของแม่นางเซี่ยไม่ดีจริงๆ แต่สง่าราศีของนางไม่ธรรมดา อย่างน้อยที่สุด…ก็ไม่ใช่อะไรที่แม่นางต่งผู้นั้นจะเทียบได้”
“อีกอย่าง เมื่อวานข้าเห็นเมิ่งกุ้ยเฟยและองค์ชายสี่มีท่าทีเคารพต่อฮองเฮาและรัชทายาทอย่างยิ่ง…องค์ชายสี่ไม่เหมือนคนที่จะยึดอำนาจได้เลย ข้าจำได้ว่าท่านเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่า ส่วนใหญ่แล้วเป็นตระกูลเมิ่งที่เป็นคนลากท่านเข้าเป็นพวก…เรื่องนี้ ข้ารู้สึกว่าไม่ถูกต้อง ตระกูลเมิ่งทำอะไรเกินหน้าเจ้านายของตัวเอง เดิมทีก็ถือว่าเสียมารยาทอยู่แล้ว” แม่นางเหยียนเอ่ยอีก
“เจ้าคิดว่าพ่อไม่รู้หรือ แต่รัชทายาทมาเป็นอย่างนั้นเสียได้…” ใต้เท้าเหยียนรู้ดีกว่าใครที่สุด!
องค์ชายสี่เป็นคนรักสงบ เขาชอบศึกษาบทกวีบทประพันธ์ต่างๆ แต่ไม่เชี่ยว
