้….
ก็งดให้รางวัลไปเถอะ
ฮองเฮาก็ไม่ได้ลงโทษนาง แต่ก็ไม่ได้ให้รางวัลอะไรด้วย เช่นนี้ก็ถือเป็นการสั่งสอนนางแล้ว ต่อไปนางจะได้ให้ความเคารพกับเซี่ยเฉียวที่เป็นว่าที่พระชายารัชทายาท ไม่ล่วงเกินนางไปเสียทุกเรื่องเช่นนี้อีก
ต่งซีอวิ๋นคุกเข่าอยู่ตลอด
คนอื่นๆ แยกย้ายไปกันหมดแล้ว นางจึงได้ถูกคนที่อยู่ข้างๆ พยุงขึ้น
แต่ใบหน้านั้นกลับระงับความโกรธ ไม่ยอมแสดงอาการไม่พอใจแม้แต่น้อย แม้ภายในใจความเคียดแค้นชิงชังจะท่วมอก
เซี่ยเฉียว!
กล้าดีอย่างไรมาละเลยนาง!
“น้องหญิงเซี่ย เมื่อครู่นี้เจ้าไม่มองนางแม้แต่แวบเดียว ช่างสะใจจริงๆ ใครใช้ให้นางเย่อหยิ่งได้ใจถึงขนาดนั้นเล่า ตอนนี้นางกลับขุดหลุมฟังตัวเอง นางคงไม่มีหน้าออกไปพบผู้คนสักพักแล้ว!” ฟังมู่เสวี่ยดูมีชีวิตชีวาและพูดมากอย่างเห็นได้ชัด
เซี่ยเฉียวจูงมือข้างหนึ่งของเซี่ยซีพลางเดินออกไปด้านนอก “ในการสอบครั้งหน้า นางจะต้องหาโอกาสระบายความแค้นแน่”
หากนางเป็นต่งซีอวิ๋นที่ต้องเสียหน้าขนาดนี้ นางจะต้องหาทางกอบกู้ศักดิ์ศรีคืนแน่
แต่จะหาทางไหนได้เล่า
นี่ก็ใกล้จะถึงการสอบใหญ่แล้ว
“ช่วงนี้เจ้าไม่สนใจอ่านหนังสือ มีความมั่นใจหรือไม่” ฟังมู่เสวี่ยเอ่ยถามขึ้นมาก่อนที่จะตบศีรษะตนเอง “ดูข้าสิ! เจ้าถึงขนาดสามารถสอนพวกเราได้ จะให้เป็นอาจารย์ที่สำนักศึกษาก็ยังได้ ไหนเลยจะเอาชนะนางไม่ได้!”
