ตอนที่ 117 สุดหล้าฟ้าเขียว นิมิตเทพโบราณที่อภินิหารถูกเรียกว่าเป็นอภินิหาร ย่อมเป็นเพราะคนธรรมดาสามัญไม่อาจคาดเดาได้!
เจียงฉางเชิงพบว่าเนตรฟ้าดินไร้ขอบเขตหาใช่อะไรง่ายดายอย่างการมองตรงไปข้างหน้า แต่มันสามารถทะลุผ่านทุกสิ่ง กระทั่งเปลี่ยนทิศทางในทัศนวิสัยของตนได้ เหมือนกับที่เขามองเห็นจนพบเจอปราชญ์แห่งสี่สมุทรที่ซ่อนเร้นอยู่ในตลาดได้
สำหรับปราชญ์แห่งสี่สมุทรในชาตินี้ เจียงฉางเชิงมิได้คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวมากนัก วันหน้าหากมีวาสนาได้พบเจอก็ค่อยให้คำแนะนำบางประการได้
เขามองต่อไปยังที่ที่ไกลกว่า ดูว่าจะพอพบทวีปเทพโบราณที่ฮวาเจี้ยนชินอยู่ได้หรือไม่ สายตาขยายออกไปเรื่อยๆ เจียงฉางเชิงพบสิ่งหนึ่ง โลกแห่งยุทธ์แห่งนี้ดูเหมือนมิใช่ดาวเคราะห์ แต่เป็นแผ่นดินกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต มีทั้งขุนเขา ลำธาร มหาสมุทร หรืออาจจะมีที่สุดขอบฟ้าด้วยก็เป็นได้
ผ่านไปเนิ่นนาน เจียงฉางเชิงถอนสายตากลับมา เขาไม่พบทวีปเทพโบราณ ทวีปเทพโบราณอยู่ไกลเกินไปจริงๆ
การใช้อภินิหารนี้สิ้นเปลืองพลังวิญญาณอย่างมาก เขาจึงยังไม่อยากลองทดสอบขีดจำกัดในตอนนี้ เนตรฟ้าดินไร้ขอบเขตแม้จะสามารถสอดส่องฟ้าดินทั้งแปดทิศ แต่ไม่อาจจับเสียงได้ เขาทำได้เพียงพิจารณาจากการขยับปากของคน อาจจะต้องใช้งานร่วมกับหูฟ้าดิน ขอบเขตจึงจะสมบูรณ์
เจียงฉางเชิงยังไม่ได้มองไปยังถ้ำสวรรค์สำแดงเดช เนื่องจากไม่มีความจำเป็น ในระยะเวลาสั้นๆ นี้ ถ้ำสวรรค์สำแดงเดชคงไม่กล้าก
