ตอนที่ 116 ได้รับอภินิหารอีก: เนตรฟ้าดินไร้ขอบเขต
โครมคราม… อารามมังกรผงาดสั่นสะเทือนอย่างหนัก ไป๋หลงอยู่ตรงไหล่เขา มันแลบลิ้นออกมาและขยับไปมาไม่หยุด เจียงเจี้ยนและไป๋ฉีต่างมองเจียงฉางเซิงอย่างตื่นตระหนก
ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจแล้วว่าที่ภูเขาสั่นสะเทือนในวันนั้นมิใช่เพราะเจียงฉางเซิงบิดขี้เกียจ แต่เป็นเพราะวันนั้นเขากำลังน้าวคันธนูอยู่ภายในห้องด้วยมือขวาและไม่ได้น้าวจนโค้งเต็มที่
เจียงฉางเซิงจับคันธนูด้วยมือซ้าย น้าวสายธนูด้วยมือขวา เสื้อคลุมขนนกเทพกิเลนโบกสะบัดเป็นเสียงดัง ผมยาวพลิ้วไหว รัศมีแสงเจ็ดสีของเกาทัณฑ์เทพยิงตะวันส่องลงมาที่ใบหน้าของเจียงฉางเซิง อึดใจนี้แสนยานุภาพของเขาพุ่งขึ้นไปถึงจุดสูงสุด
เจียงเจี้ยนผู้อยู่ในขั้นเทวชนสัมผัสได้เพียงว่าร่างกายที่ตนทึกทักว่าแข็งแกร่งอย่างยิ่งสามารถแตกสลายกลายเป็นฝุ่นควันได้ตลอดเวลา
“อาจารย์ปู่… อยู่ในระดับชั้นใดกันแน่…” เจียงเจี้ยนมองเหม่อไปที่ใบหน้าด้านข้างของเจียงฉางเซิงอย่างอกสั่นขวัญผวา ไป๋ฉีก็มองเหม่อไปเช่นกัน
มุมปากของเจียงฉางเซิงโค้งขึ้น ก่อนคลายมือขวาลง สายธนูหดตัวทันใด บังเกิดแสงสว่างแรงกล้าขึ้นในพริบตา!
ลำแสงสุดพรั่นพรึงสาดส่องออกมาจากเกาทัณฑ์เทพยิงตะวัน ทำให้อารามมังกรผงาดสว่างจ้าจนไม่เหลือสีสันใด ทุกคนที่อยู่ภายในเมืองหลวงกำลังจับจ้องไปยังกระบี่แห่งฟ้าดินของเทพกระบี่ ทันใดนั้นสายตาของพวกเขาก็ถูกลำแสงแรงกล้าช่วงชิงความสนใจไป พวก
