ฟยซึ่งเวลานั้นเป็นที่โปรดปรานมาก ทั้งยังได้ชื่อว่าเป็นคนงามสง่าเคร่งขรึม เจียงไทเฮาจึงออกหน้าจัดการให้นางได้ย้ายไปอยู่ในวังที่ดีแทน
ตำหนักของนางไม่เล็ก ด้านหลังยังมีป่าเหมยผืนใหญ่ผืนหนึ่งให้นางได้เพลิดเพลินกับทิวทัศน์
ฮองเฮาทรงตกใจทันทีที่ได้ยินคนสวนพูดเช่นนั้น “พวกเจ้าถึงกับซ่อนขี้เถ้าจากศพไว้?! เพื่ออะไรกัน!”
“เสด็จแม่อย่าเพิ่งกริ้ว ลูกยังมีอีกเรื่องที่จะกราบทูล” สีหน้าของจ้าวเสวียนจิ่งดูกังวลใจ เขาช้าลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นในที่สุด “ลูกได้สืบพบแล้วว่า หลังจากที่คนสวนสองคนนี้ใช้กระดูกป่นทำปุ๋ยใส่ต้นโบตั๋นในวังของเหมยไท่เฟยแล้วนั้น พวกเขาก็ร่วมมือกันกับผู้ดูแลคนนั้นทำเรื่องนี้ต่อไป หลายปีมานี้กระดูกของพวกนางกำนัลที่มีบ้านเกิดไกลๆ เหล่านั้นถูกพวกเขาเก็บซ่อนเอาไว้ทั้งหมด นอกจากนี้พวกเขายังซื้อกระดูกสัตว์ป่นมาจากข้างนอก…แล้วใช้มันกับต้นโบตั๋นที่พวกเขารับผิดชอบอยู่ทั้งหมด รวมไปถึงดอกโบตั๋นที่พวกคุณหนูสูงศักดิ์พวกนั้นชื่นชมในวันนี้ด้วย…”
