ดให้เป็นผงอีก
ของสิ่งนี้เป็นของดีก็จริง แต่ก็เป็นการเปลืองแรงและทำร้ายธรรมชาติ โดยทั่วไปแล้วหากใช้อย่างอื่นทดแทนได้ก็จะ พวกเขาก็จะใช้มันให้น้อยลง
ฮองเฮาขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น และในตอนนี้นางก็รู้สึกว่าสิ่งของในโถสีขาวนั้นคงจะไม่ใช่ธรรมดาแล้ว
“เหมยไท่เฟย กระดูกป่นนี้ทำมาจากอะไรกันแน่” ฮองเฮาตรัสถาม
สีหน้าเหมยไท่เฟยไม่เปลี่ยนแปลง “ก็แค่กระดูกป่นที่ทำจากเป็ดไก่ที่ข้าใช้ให้ขันทีออกนอกวังไปซื้อมาให้เท่านั้น ในวังของข้ามีดอกโบตั๋นไม่น้อย เอามาทำเป็นปุ๋ยใช้ดียิ่งนัก”
จ้าวเสวียนจิ่งเยาะออกมาทันที จากนั้นเขาก็ให้คนนำตัวคนสวนสองคนนั้นเข้ามา
มือของคนสวนทั้งสองคนนั้นถูกแผ่นไม้บีบเอาไว้แล้ว เลือดชุ่มอย่างเห็นได้ชัด
“พูดสิว่า กระดูกป่นของเหมยไท่เฟยได้มากจากไหน!” จ้าวเสวียนจิ่งแค่นเสียงเย็น
คนสวนทั้งสองตัวสั่นทันที ไม่ว่าอะไรก็พ่นออกมาจนหมด “มัน มันคือผงกระดูกของนางกำนัลพ่ะย่ะค่ะ! พวกกระหม่อมถูกปรักปรำ เป็นไท่เฟยที่ให้พวกกระหม่อมดูแลดอกโบตั๋น ไท่เฟยบอกว่าดอกไม้ไม่งามเลย ก็เลยให้เงินพวกกระหม่อมมาไม่น้อยเพื่อไปจัดการซื้อศพมาจากขันทีที่รับผิดชอบการเก็บศพ!”
“เตาที่ไว้เผาศพอยู่ อยู่ที่ป่าเหมยหลังวังของไท่เฟยนั่นแหละพ่ะย่ะค่ะ!” คนสวนรีบเอ่ย
หลังจากที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันขึ้นครองราชย์ ไท่เฟยเหล่านี้จึงต้องย้ายออกจากที่อยู่เดิม
ที่ที่พวกนางอยู่อาศัยนั้นห่างไกลจากตำหนักใหญ่มาก แต่เนื่องจากเหมยไท่เ
