เด็กจนโตไม่รู้ว่านางขุดกระดูกของวิญญาณเร่ร่อนมาแล้วเท่าไร ไม่ว่าแตกหักหรือยังอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ นางก็เห็นมันมาหมดแล้ว
เธอมีสัญชาตญาณเกี่ยวกับที่ฝังกระดูกมาตั้งแต่เกิด
ดังนั้นเมื่อนางได้สัมผัสดินเมื่อครู่นี้แล้วรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจไปหมด นางจึงอยากเจอคนสวน
“พวกเขานั่นแหละที่ทำ! พวกเขามีหน้าที่รดน้ำและใส่ปุ๋ยดอกโบตั๋นที่นี่ ไทเฮาทรงโปรดปรานดอกไม้นี่ นังปีศาจเฒ่าที่ตำหนักนั่นก็ชอบ ดังนั้นพวกเขาจึงใช้กระดูกป่นเป็นปุ๋ยเพื่อให้ดอกไม้บานดีขึ้น!” วิญญาณนั้นบ่นขึ้นต่อหน้าเซี่ยเฉียวอย่างอดไม่ได้
“ปีศาจเฒ่านั่นใครกัน” เซี่ยเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยถาม
เสียงของนางเบาจนคนสวนได้ยินไม่ชัด แต่วิญญาณกลับได้ยิน
พวกนางมองดูเซี่ยเฉียวด้วยความตกตะลึง สีหน้าของพวกนางเหมือนกับเห็นความหวังในความสิ้นหวัง “คือ เหล่าไท่เฟย[1]! เหมยไท่เฟย นางเป็นคนชั่วร้าย อายุนางก็มากปูนนี้แล้ว แต่ยังชอบทรมานนางกำนัลตัวเล็กๆ เป็นพิเศษ ตอนที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าก็อยู่ในวังของนาง ปกตินางจะไม่ทรมานคนจนถึงตาย แต่ใครใช้ให้ข้าโชคร้าย ตอนนั้นข้าป่วย ร่างกายอ่อนแอ ตอนนั้นข้าจึงไม่รอด…ข้าคิดว่าหลังจากที่ตัวตายไปแล้ว ข้าก็จะสามารถกลับบ้านเกิดของข้าได้ แต่ข้าไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะเลาะกระดูกของข้าไว้! เหล่าไท่เฟยก็รู้เรื่องนี้ด้วย! นางชอบดอกโบตั๋นมาก และดอกโบตั๋นทั้งหมดในสวนของนางก็ใช้ปุ๋ยกระดูกป่นทั้งหมด!”
“ยังมีอีกนะ! เหล่าไท่เฟ
