ยเลี้ยงสุนัขไว้ตัวหนึ่ง ปกติแล้วอาหารของสุนัขตัวนั้นจะต้องผสมกับกระดูกป่นด้วย! เหล่าไท่เฟยเองก็กินขนมกระดูกป่นด้วยเป็นบางครั้ง…”
สิ่งที่วิญญาณพูดออกมาทำให้เซี่ยเฉียวขนลุก
เท่าที่นางรู้ดอกไม้อย่างดอกโบตั๋นและไห่ถังจะเติบโตได้ดีกว่าหากใส่ปุ๋ยกระดูกป่นจากปศุสัตว์ และกระดูกป่นที่ทำจากกระดูกปศุสัตว์ก็สามารถใช้เป็นอาหารสัตว์ได้…
แต่ก็ยังใช้กันน้อย
โดยเฉพาะในยุคนี้ที่นิยมฝังดินเพื่อความสุขสงบ และน้อยคนนักที่จะเลือกเผา ยิ่งไม่ต้องพูดถึง…การใช้กระดูกป่นปลูกดอกไม้หรือให้สัตว์กิน…
เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในวังจึงไม่ใช่เรื่องที่คนนอกอย่างนางจะสอดมือเข้าไปยุ่งได้ง่ายๆ
นางจึงขอให้จ้าวเสวียนจิ่งก้มศีรษะลงมา และบอกเล่าสถานการณ์ให้เขาฟังอย่างละเอียดใกล้ๆ หูเขา
หลังจากที่จ้าวเสวียนจิ่งได้ฟังแล้วเขาก็รู้สึกรังเกียจขยะแขยงเช่นกัน
เหมยไท่เฟย?
เสด็จปู่และไทเฮาทรงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน แต่ถึงอย่างไรเสด็จปู่ก็เป็นฮ่องเต้ ตอนที่พระองค์ยังมีชีวิตอยู่จึงมีพระสนมอยู่บ้าง เนื่องจากราชวงศ์นี้ไม่มีธรรมเนียมฝังคนเป็นไปพร้อมกับคนตาย ดังนั้นหลังจากที่ฮ่องเต้องค์ก่อนสิ้นพระชนม์แล้ว พระสนมบางคนก็ถูกส่งไปบำเพ็ญตนที่วัด บางส่วนก็ถูกส่งกลับบ้าน
ในวังจึงมีไท่เฟยเหลืออยู่ไม่มาก
ตอนที่ 700 ชีวิตของข้ารับใช้
จ้าวเสวียนจิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็รีบสั่งให้คนไปตรวจสอบสถานะและการกระทำของเหมยไท่เฟยผู้นี้ทันที และจับ
