ตัวคนสวนทั้งสองมัดไว้
ภายในตำหนักพวกหญิงสาวต่างก็กำลังกังวลเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอก
“เฮ้อ ต้องบอกว่าคนสวนพวกนี้ก็เป็นผู้บริสุทธิ์ หากพวกเขาถูกลงโทษเพราะเรื่องนี้ก็ออกจะดูไร้เหตุผลไปหน่อย ประเดี๋ยวพวกเราจะลองไปขอร้องแม่นางเซี่ยดูหน่อยดีไหม” ใครบางคนอดเอ่ยขึ้นไม่ได้
จากนั้นพวกนางก็พากันมองไปที่เซี่ยซี
“คุณหนูรองเซี่ย ถึงอย่างไรแมงมุมตัวนี้ก็ไม่ได้กัดเจ้า เจ้าว่าอย่างไร” ต่งซีอวิ๋นยิ้มให้เซี่ยซีด้วยท่าทางห่วงใยและใจดี
“ข้าเชื่อพี่หญิงใหญ่” เซี่ยซียืนกราน
นางอายุสิบสามปีแล้ว นางจึงมีความเข้าใจในหลายๆ เรื่อง
เพียงแต่นางไม่ชอบพูดเท่านั้น
“เพราะพี่สาวของเจ้ารักเจ้า นางจึงได้ออกหน้าจัดการเรื่องนี้ให้เจ้า แต่เจ้าลองคิดดูสิ หากเพราะเรื่องนี้ทำให้คนสวนต้องตาย ชื่อเสียงของเจ้าก็จะแย่ไปด้วยนะ อีกอย่างคนสวนก็ลำบากมาก เมื่อครู่เจ้าไม่เห็นตุ่มไตและดินที่เปื้อนมือพวกเขาหรือ ที่เปรอะเปื้อนเช่นนั้นก็เพราะต้องการให้พวกเราได้เห็นดอกไม้สวยๆ งามๆ เหล่านี้ คุณหนูรองเซี่ยเป็นลูกสาวของขุนนางต้องรู้จักใจกว้าง เจ้าก็ควรที่จะให้อภัยพวกเขาหน่อย เจ้าว่าใช่ไหม” ต่งซีอวิ๋นเอ่ยกับเซี่ยซี
ฟังมู่เสวี่ยได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาทันที “เจ้าก็พูดง่ายนะ หากคนที่ถูกกัดเป็นเจ้า เจ้าคงอยากจะให้พวกเขาตายเสียยิ่งกว่าใคร”
วันนี้ฉินหลิวที่สนิทสนมกับเซี่ยเฉียวที่สุดไม่อยู่เพราะสถานะของนางไม่สูงพอ
ดังนั้นฟังมู่เสวี่ยจึ
