าะออกมาทันทีอย่างกลั้นไม่อยู่
“ใช่แล้ว แม่นางต่ง มือของเจ้าจะยาวเกินไปแล้วไหม ในวังหลวงนี้รัชทายาทต้องการลงโทษคนสวนอย่างไร เจ้ามีสิทธิ์สงสัยด้วยหรือ แม่นางเซี่ยเป็นว่าที่พระชายารัชทายาทที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง เจ้า…อีกหน่อยองค์ชายสี่ก็จะต้องออกไปสร้างจวนอยู่นอกวังแล้ว ต่อไปเจ้าก็ต้องไปอยู่ข้างนอก ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเจ้า” ฟังมู่เสวี่ยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
วังตะวันออกของรัชทายาทอยู่ในเขตวังหลวงนี่
ต่อให้มีคนมากมายเท่าไรที่คิดว่ารัชทายาทจะไม่สามารถขึ้นครองบัลลังก์ได้ แต่ตราบใดที่เขายังเป็นรัชทายาทอยู่ เขาก็มีสิทธิ์ที่จะตัดสินความเป็นความตายของข้าราชบริพารที่อยู่ในวังหลวงนี่!
จะลงโทษสถานเบาหรือสถานหนักก็ไม่ใช่ปัญหานี่?!
“พวกเจ้า…พวกเจ้าช่างเลือดเย็นจริงๆ แม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องที่พวกเราควรเข้าไปยุ่ง แต่เจ้าจะให้มองดูเฉยๆ อย่างนั้นหรือ!” ต่งซีอวิ๋นดูท่าทางผิดหวัง “ชีวิตของข้ารับใช้ไม่ใช่ชีวิตคนแล้วหรือ”
[1] ไท่เฟย พระสนมในฮ่องเต้รัชสมัยก่อนที่แก่ชราแล้ว
[2] มือไม่ยาวพอ ไม่มีอำนาจที่จะไปยุ่งเกี่ยวจัดการ
