ูเหมือนจะรอเจ้าอยู่ พวกเราคงไม่อยู่ด้วยแล้ว”
พอพูดจบหญิงสาวทั้งหลายก็ดึงกันไปดึงกันมา จากนั้นก็ลากเซี่ยซีหลบฉากออกไปพร้อมกันอย่างเขินอาย
สำหรับพวกนางแล้วสายตาที่รัชทายาทใช้มองเซี่ยเฉียวนั้น…ค่อนข้างเร่าร้อนทีเดียว มันทำให้พวกนางรู้สึกเขินอาย
เซี่ยเฉียวหันกลับไปมองเขา
ดวงตาสองคู่สานสบ
“เจ้าให้ของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ เจ้าคิดว่าข้าควรจะตอบแทนเจ้าอย่างไรหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งเดินเข้ามา เขาก้มลงมองนางอย่างจริงจัง
ดวงตาของเขาเร่าร้อน น้ำเสียงของเขาต่ำมากจนทำให้ใจสั่น เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าเลือดของนางไหลเวียนเร็วขึ้น แล้วใบหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นสีแดง “ขึ้นอยู่กับว่าท่านมีอะไร”
“ใบหน้า?” จ้าวเสวียนจิ่งตอบตามสัญชาตญาณ “หรืออาจจะเป็นเอว”
“กลางวันแสกๆ ท่านพูดอย่างนั้นออกมาได้อย่างไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยปาก “อีกอย่าง ข้าชอบไปก็ไม่มีประโยชน์ ท่านจะตัดมันมาให้ข้าได้หรือ”
หลังจากจากที่เซี่ยเฉียวพูดจบ นางก็เงียบไปครู่หนึ่ง
ปากเสีย นางกำลังพูดอะไรไปนี่
ตัดเอว? ไม่ได้สิ หากตัดก็ใช้ไม่ได้แล้วสิ
อันที่จริงนางเป็นปรมาจารย์จนชินเสียแล้ว ตอนนี้เมื่อต้องเปลี่ยนมาเป็นเซี่ยเฉียวอย่างกะทันหัน นางจึงรู้สึกขาดความมั่นใจอยู่บ้าง
