เป็นเรื่องที่อาจารย์ชิวและอาจารย์คนอื่นๆ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าศิษย์ร่วมแรงร่วมใจกันและมีแรงจูงใจบ้าง
ทุกคนต่างก็เป็นหมากในมือของพวกเขา
“เจ้าก็ไม่มีมโนธรรมเกินไป ความสัมพันธ์ของพวกเราก็ดีนี่ เจ้ายังไม่ยอมมาคุยกับพวกเราก่อน…” ฟังมู่เสวี่ยและคนอื่นๆ ยังคงรู้สึกอิจฉาอยู่ในใจ
พวกนางเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันและมักจะอยู่ด้วยกันเสมอ ทำไมเซี่ยเฉียวจึงไม่มาพูดคุยกับพวกนางเรื่องแผนที่โลกก่อนเล่า
“ข้ายังมีสำเนาอยู่หนึ่งฉบับ พวกเจ้า…ไม่อยากดูหรือ” เซี่ยเฉียวยิ้มให้พวกนาง “สิทธิพิเศษนี้มีให้แต่พวกเจ้าเท่านั้นนะ”
เซี่ยเฉียวใช่ว่าจะไม่แยกแยะสถานการณ์เอาเสียเลย
แต่หลักๆ คือเป็นเพราะพวกนางเข้ามาถามอย่างสุภาพ นางจึงไม่สามารถแสร้งทำเป็นหูหนวกและเป็นใบ้ได้
“ดูได้ไหม! พวกเราดูได้หรือ!” พวกนางทั้งหมดต่างก็ตื่นเต้นยินดีขึ้นมาทันที
“ได้สิ ครั้งหน้าที่พวกเจ้าไปที่บ้านข้า ข้าจะเอาให้ดู” เซี่ยเฉียวเอ่ย
สำเนาสองฉบับที่นางคัดลอกนั้นรับประกันว่าเหมือนกับต้นฉบับทุกประการ
ความสามารถในการทำของเลียนแบบนางก็ไม่เลว
เมื่อเซี่ยเฉียวพูดเช่นนั้นออกมา ไหนเลยจะยังมีเสียงพร่ำบ่นอยู่อีก แต่ละคนแทบจะเชิดชูนางขึ้นมาแล้ว
พวกนางยังคิดที่จะพูดคุยอะไรกับเซี่ยเฉียวอีก แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นสายตาของรัชทายาท พวกนางจึงพากันสะกิดดึงแขนกันไปมาสักครู่ก่อนจะเอ่ยพึมพำ “หากอย่างนั้น…ค่อยพบกันครั้งหน้าที่พวกเราไปที่บ้านเจ้านะ! นั่น…รัชทายาทด
