ใจกับแผนที่โลกและพยายามยืดคอเข้าไปเพื่อจะได้ชื่นชมบ้าง
พวกนางรู้ดีว่าหากพลาดโอกาสนี้ไปแล้ว ก็คงจะไม่มีวันได้เห็นของล้ำค่าและหายากเช่นนี้อีกเลยไปตลอดชีวิต
แต่น่าเสียดายที่พวกนางอยู่ห่างไกลออกไปจึงได้เห็นแค่โครงร่างของหนังแกะแผนที่โลกนี้เท่านั้น และมองไม่เห็นอะไรอื่นอีก
“ฝ่าบาท พวกกระหม่อมขอยืมแผนที่โลกนี้…หนึ่งเดือน… ไม่สิ ครึ่งเดือนก็พอแล้ว ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” เซียวอวี้หรงเอ่ยขอร้องด้วยความรู้สึกไม่ยินยอมเล็กน้อย
ฮ่องเต้ทรงนิ่งมาก “อาจารย์เซียว ไม่ใช่ว่าข้าจะไม่ให้เจ้านะ แต่ของชิ้นนี้เป็นของขวัญที่แม่นางเซี่ยเพิ่งจะมอบให้ฮองเฮาของเพื่อฉลองวันเกิด หากข้าเอามาให้เจ้าแล้ว ฮองเฮาจะไม่น้อยใจแย่หรือ ดังนั้น…ข้าได้มอบโอกาสให้พวกเจ้าได้สัมผัสมันมากที่สุดแล้วนะ ในช่วงหนึ่งเดือนนี้ หากพวกเจ้าอยากจะคัดลอกสำเนาก็เข้าวังมาบ่อยๆ ก็แล้วกัน”
“เดือนเดียวไม่พอหรอกพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” เซียวอวี้หรงดูไร้เดียงสา
หากเป็นที่สำนักศึกษาพวกเขาสามารถมองดูมันได้ตลอดเวลา ต่อให้ไม่กินไม่ดื่มพวกเขาก็สามารถที่จะคัดลอกแผนที่นี้ให้เสร็จได้
แต่หากเก็บไว้ในวังหลวง กว่าพวกเขาจะเดินทางไปมาก็ต้องเสียเวลาไปมากแล้ว
นอกเสียจากว่าพวกเขาจะอาศัยอยู่ในหอภาพของสำนักฮั่นหลิน
แต่หากเป็นเช่นนั้นการเรียนการสอนของสำนักศึกษาก็จะตามไม่ทัน
“หากอย่างนั้นก็ให้เวลาสามเดือน ข้าจะไม่ยอมให้นำของสิ่งนี้ออกไปข้างนอกหรอก” ฮ่องเต้ทรงอารมณ์ดีอย่างยิ
