่ง
แผนที่โลกเชียวนะ…
เซียวอวี้หรงได้แต่ต้องตอบตกลง จากนั้นก็อดเหลือบไปมองแผนที่โลกนั้นอีกทีไม่ได้
ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าแม่นางจากตระกูลเซี่ยเป็นคนมอบแผนที่นี้ เขาจึงรู้สึกเสียดายขึ้นมาอีก
น้องชายของแม่นางเซี่ยเป็นลูกศิษย์ของเขานะ ในบ้านเขามีของสิ่งนี้ แต่ก็ไม่รู้จักเอามาให้เขาดูก่อนเสียหน่อยเพื่อแสดงความกตัญญูเสียบ้าง
ตอนนี้เมื่ออยู่ในมือฮ่องเต้แล้วจะเอากลับคืนมาก็ไม่ได้…
“แม่นางเซี่ยได้ของสิ่งนี้มาอย่างไรหรือ นอกจากแผนที่โลกนี้แล้วยังมีภาพวาดอื่นๆ ของตระกูลไป๋หลี่อีกหรือไม่” อาจารย์ใหญ่จ้าวผู้ดูแลสำนักศึกษาหลวงเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น
เซี่ยเฉียวส่ายศีรษะ “ของสิ่งนี้บิดาข้าได้มาจากในกระโจมคนเถื่อน ของล้ำค่าต่างๆ ก็ได้ส่องมอบเข้าคลังหลวงนานแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคือแผนที่โลก จึงได้ถูกสิ่งของอื่นทับไว้อยู่ในหีบมาตลอด ข้าไปเห็นเข้าด้วยความบังเอิญจึงได้นำมันออกมา”
“ถูกสิ่งของอื่นทับไว้อยู่ในหีบมาตลอด!?” อาจารย์ทุกท่านกระวนกระวายขึ้นมาแล้ว “ทำอะไร!”
“กันความชื้น…” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสียงเบา
แล้วพวกอาจารย์ก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดรวดร้าวในอก
เซี่ยหนิวซานช่างโง่เขลาเบาปัญญานัก!
“มิน่า! ฝ่าบาทดูเถิด รอยยับบนหนังแกะนั้นหนักหนาเกินไปจริงๆ…ทั้งยังมีคราบสกปรกและรอยขีดข่วนอยู่ด้วย โจรเซี่ย ใต้เท้าเซี่ยช่าง…เงอะงะเสียจริง!” อาจารย์เหล่านั้นแทบอยากจะร้องไห้แล้ว
เซี่ยหนิวซานไม่ได้เงอะงะแต่เข
