ะซิบเสียงเบา “ฝ่าบาทเหลวไหล อย่าให้คนอื่นได้ยินนะเพคะ เขาจะหัวเราะเยาะเอาได้”
คนอื่นๆ ในตำหนักอยู่ห่างไกลออกไปและไม่เห็นฉากนี้
แต่เซี่ยเฉียวอยู่ใกล้มาก นางเงยหน้าขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจจึงบังเอิญได้ที่เห็นท่าทางผลักกันไปดันกันมาเล็กๆ น้อยๆ ของฮ่องเต้และฮองเฮา นางก็รู้สึกหวานในใจขึ้นมาทันที
นางก้มหน้าลงไปเงียบๆ และลูบดวงตา
ละครรักของผู้สูงวัย…ทำให้นางรู้สึกคันยุกยิกในหัวใจจริงๆ
“ฝ่าบาท เมื่อครู่แม่นางจากตระกูลต่งก็ให้ของขวัญข้าด้วย มันคือไข่มุกแสงจันทร์เม็ดหนึ่ง งดงามมากจริงๆ พอเอาไปวางไว้ในวังวันหลัง ฝ่าบาทก็จะได้ทอดพระเนตรด้วย” ฮองเฮายังไม่ลืมที่จะชมเชยต่งซีอวิ๋นด้วย
ฮ่องเต้รู้สึกพึงพอใจมากอย่างที่คาด เขาเอ่ยกับต่งซีอวิ๋น “เจ้ากตัญญูมาก ดีมาก ข้าจำได้ว่ายังไม่ได้กำหนดวันแต่งงานของเจ้ากับองค์ชายสี่สินะ? หากอย่างนั้น…เดือนห้าปีหน้าเถอะ ช้ากว่ารัชทายาทสามเดือนก็ยังนับว่าเป็นเรื่องมงคลต่อเนื่องกันไป”
ต่งซีอวิ๋นได้ยิ้นเช่นนั้นก็ยินดีปรีดาขึ้นมาในทันที นางรีบคุกเข่าลงขอบพระทัยอย่างรวดเร็ว
ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีการกำหนดวัน เมื่อไม่มีการกำหนดวัน จะนับเป็นการหมั้นหมายได้อย่างไร
ก่อนหน้านี้กรมพิธีการเลือกวันไว้บ้างแล้ว แต่ฝ่าบาทก็ยังไม่ได้ตอบตกลง!
ต่งซีอวิ๋นไม่คาดคิดมาก่อนว่าจู่ๆ ฮ่องเต้ก็จะพูดง่ายเช่นนี้
พอแต่งงานแล้ว องค์ชายสี่ก็ต้องออกจากวังไปสร้างจวนของตัวเองแล้ว
ฮองเฮาก็ทรงทราบว่าองค์ชายสี่ไม
