ติทั้งหมดที่ได้มาก็ถูกเข้าคลังหลวงไปหมดแล้ว ตอนนี้เหลืออินทรีทองคำเพียงตัวเดียวเท่านั้นในบ้าน วันก่อนข้าพบเจอสิ่งนี้เข้าในหีบที่ท่านพ่อเก็บอินทรีทองคำไว้ บิดาของข้าไม่รู้ค่าของสิ่งนี้ เขากลับใช้มันเป็นเบาะรอง ข้าบังเอิญเห็นว่าบนนั้นมีลวดลายบางอย่างจึงเก็บมันไว้ด้วยความสงสัย หลังจากไตร่ตรองอยู่สักพัก ข้าก็รู้สึกว่าสิ่งนี้น่าจะเป็นแผนที่โลกของตระกูลไป๋หลี่ ของชิ้นนี้ล้ำค่าควรเมือง ข้าจึงได้นำมามอบให้ฮองเฮาเป็นพิเศษในวันนี้”
จ้าวเสวียนจิ่งฟังนางพูดเรื่องไร้สาระอย่างจริงจัง
เซี่ยหนิวซานเป็นคนหยาบกระด้างไม่คนใส่ใจอะไรถึงกับใช้ของสิ่งนี้เป็นเบาะรอง เซี่ยเฉียว…ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
ดูท่าทางเมื่อครู่นี้สิ หากเขาไม่ห้ามนางเอาไว้ก่อน ตอนนี้แผนที่โลกนี้ก็คงวางอยู่บนพื้นแล้ว
จ้าวเสวียนจิ่งจับจ้องที่แผนที่นั้นด้วยดวงตาเร่าร้อน เขาชอบมันมาก
“ท่านชอบมันตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ท่านก็ไม่บอกข้าก่อน หากรู้อย่างนี้ข้าก็คงมอบมันให้ท่านไปแล้ว” เซี่ยเฉียวกระซิบกระซาบพึมพำกับจ้าวเสวียนจิ่งที่ยืนอยู่ใกล้นางในเวลานี้ “แต่พวกท่านเป็นครอบครัวเดียวกัน ข้าให้ใครก็เหมือนกันแหละใช่ไหม”
