างไอขึ้นมาหนึ่งทีแล้วเอ่ย “พูดใหม่อีกทีสิ”
“การสอบครั้งหน้าข้าจะต้องทำให้ดีที่สุด…” ต่งซีอวิ๋นมีสีหน้าจริงจัง
ช่วงนี้นางเอาใจใส่ตั้งใจอย่างยิ่ง
เซี่ยเฉียวเอาแต่อยู่กับคนเรือนคงกู่ที่ไม่ได้เรื่องพวกนั้นทั้งวัน นางจะเรียนรู้อะไรได้เล่า
ครั้งแรกเซี่ยเฉียวเอาชนะนางได้ แต่ครั้งต่อไปที่หนึ่งแปดวิชาของเซี่ยเฉียวนั่นจะกลายเป็นเรื่องตลกขบขัน
“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเจ้ายอมให้ข้า” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วพลางเอ่ยช้าๆ “คนที่ไม่เคยเอาชนะข้าได้อย่างเจ้าจะมีคุณสมบัติอะไรมายอมให้ข้า โกหกไม่ดีนะ”
เซี่ยเฉียวพูดจบก็เอาขนมจานหนึ่งให้เซี่ยซีที่อยู่ข้างๆ
เซี่ยซีเหมือนหนูตัวเล็กๆ ที่กำลังหดคอกินอาหารกระนั้น นางไม่สนใจเรื่องอื่นทั้งนั้น
ของกินในวังนี่อร่อยจริงๆ
ช่วงนี้เป็นคนดูแลครอบครัว และนางรู้ว่าฟืน ข้าว น้ำมัน และเกลือมีราคาแพง ขนมอะไรพวกนั้น…นางพยายามประหยัดให้ได้มากที่สุด โดยเฉพาะขนมราคาแพงนางจะไม่ค่อยขอให้พ่อบ้านออกไปซื้อมาเท่าไรนัก
ใบหน้าต่งซีอวิ๋นเดี๋ยวก็เขียวเดี๋ยวก็แดง จากนั้นนางก็หันไปมององค์ชายสี่
องค์ชายสี่กลับไม่เห็นว่าต่งซีอวิ๋นกำลังร้องขอความช่วยเหลือ เขาจิบสุราและเอ่ยถามรัชทายาท “พี่ใหญ่ข้าได้ยินมาว่าที่จวนของท่านมีสุราดีเยอะเลย ทุกค่ำคืนท่านดื่มสุราชมจันทร์คนเดียวอยู่เสมอ จริงหรือไม่”
รัชทายาทไม่แสดงอารมณ์ใดๆ “เจ้าได้ยินใครพูดมาหรือ”
“ท่านตาน่ะ” องค์ชายสี่ไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย
รัชทายาทมองน้องชา
