ยผู้โง่เขลาของตนเองก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน “สุราที่แม่นางเซี่ยหมักนั้นเลิศรสจริงๆ”
“ที่แท้ก็เป็นพี่สะใภ้ทำนี่เอง!” องค์ชายสี่ประหลาดใจอย่างยิ่ง เขายืนขึ้นและหันไปประสานมือคำนับเซี่ยเฉียวทันที “พี่สะใภ้ ข้าขอชิมสุรารสเลิศของท่านได้หรือไม่”
“…” นางจะตอบว่าไม่ได้ได้ด้วยหรือ
นอกจากนี้…
ตอนนี้นางยังไม่ได้แต่งงาน พี่สะใภ้มาจากไหนกันเนี่ย
เป็นเซี่ยเฉียวที่หน้าหนา นางไม่ได้หน้าแดงอะไร แต่กลับตอบไปอย่างสงบ “สุราที่ข้าหมักไว้ถูกพี่ชายข้าส่งไปให้รัชทายาทจนแทบหมดแล้ว ที่เหลืออยู่ก็มีไม่มาก อย่างมากก็ให้ท่านได้สักไหเท่านั้น”
จะให้มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว
ของที่หมักใหม่ยังไม่ได้ที่เลย!
“ขอบคุณพี่สะใภ้” องค์ชายสี่สุภาพอย่างยิ่ง จากนั้นเขาก็นั่งลงด้วยความพอใจมากก่อนจะหันไปเอ่ยกับต่งซีอวิ๋น “พอได้สุรามาแล้ว ข้าจะให้คนส่งไปให้เจ้าชิมสักครึ่งไห ของที่พี่สะใภ้ทำจะต้องดีมากแน่ๆ”
“…” ต่งซีอวิ๋นงุนงงไปหมดแล้ว
คำก็พี่สะใภ้ สองคำก็พี่สะใภ้ เขาไม่เห็นเซี่ยเฉียวเป็นคนนอกเลยแม้แต่น้อย!
องค์ชายสี่ช่างสุภาพเกินไปแล้ว!
“น้องหญิงเซี่ยก็ตระหนี่เกินไปหน่อยแล้ว หากองค์ชายสี่ชอบ เจ้าจะให้เขามากกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือ” น้ำเสียงของต่งซีอวิ๋นขุ่นเคืองราวกับจะออกหน้าแทนองค์ชายสี่กระนั้น
“หากเจ้าทำได้ เจ้าก็หมักเองสิ” สีหน้าเซี่ยเฉียวไม่เปลี่ยนไปเลย
ตอนที่ 682 ของขวัญ
เซี่ยเฉียวไม่แม้แต่จะมองต่งซีอวิ๋นเลยสักนิด
ต่งซีอวิ๋นถู
