สกปรก?
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “หากฮองเฮาทรงต้องการลูกประคำ รอให้คราวหน้าหม่อมฉันเข้าวังจะนำของที่ดีกว่านี้มามอบให้จะดีกว่าเพคะ”
คนข้างกายฮองเฮาต่างก็รู้สึกว่าแม่นางเซี่ยผู้นี้บ้าไปแล้ว
ตระกูลกู้เป็นคนส่งลูกประคำนี้มาให้นะ ต่อให้ตอนนี้ตระกูลกู้จะตกต่ำแค่ไหน แต่ก็นับเป็นตระกูลใหญ่ที่อยู่มานานกว่าหลายร้อยปี ของที่ส่งมาจะเป็นของไม่ดีได้หรือ
แต่หญิงสาวคนนี้กลับบอกว่าจะเปลี่ยนเป็นของที่ดีกว่าให้!
คนข้างกายฮองเฮาต่างก็รู้สึกว่าแม่นางผู้นี้บังอาจเกินไปแล้ว
เซี่ยเฉียวเองก็จนปัญญา นางเองก็ไม่อาจพูดออกไปตรงๆ ได้ว่าของพวกนี้เป็นของชั่วร้ายนี่?
หากนางบอกฮองเฮาไปตรงๆ ว่า ของสิ่งนี้ทำร้ายคน คนที่จะซวยเป็นพวกแรกก็คือตระกูลกู้นั่นแหละ แต่ตระกูลกู้ก็เป็นครอบครัวของฮองเฮา พวกเขาจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะส่งสิ่งของอย่างนี้มาให้ หากมันมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างเล่า
“เจ้านี่…” ฮองเฮาไม่ได้โกรธ แต่กลับแย้มยิ้ม “ชอบของของข้าเข้าแล้วสินะ? ได้ ข้าให้เจ้าก็ได้ มิน่ารัชทายาทถึงได้ชอบเจ้า ไม่ต้องพูดจาเกรงอกเกรงใจถึงจะเหมือนคนครอบครัวเดียวกัน”
“…” เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
“เพียงแต่ของดีจะให้เจ้าคนเดียวได้อย่างไร” ฮองเฮามองไปยังเซี่ยซี “คนอื่นต่างก็พูดกันว่าหญิงสาวจากตระกูลเซี่ยนั้นดุ ดุที่ไหนกันเล่า เจ้าดูน้องสาวของเจ้าคนนี้สิ ช่างน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ”
ฮองเฮาพูดจบก็ให้คนไปที่คลังส่วนพระองค์และนำกำไลลูกปัดหยกม
