ามอบให้เซี่ยซี
เซี่ยเฉียวรู้สึกละอายใจมาก แต่นางก็ทำหน้าด้านรับไว้
เวลานี้เซี่ยเฉียวกำลังรู้สึกสงสัยว่า สถานการณ์ครอบครัวบิดามารดาของฮองเฮาและตระกูลหลี่น่าจะไม่แตกต่างกัน พวกเขาต่างก็ถูกคนทำร้ายเข้าเสียแล้ว
นางจะพูดเรื่องพวกนี้ออกมาตอนนี้ไม่ได้ เซี่ยเฉียวเตรียมตัวที่จะพูดคุยกับจ้าวเสวียนจิ่งหลังจากที่กลับไป ถึงอย่างไรก็ถือเป็นคนกันเองแล้ว เรื่องสำคัญเช่นนี้นางจึงไม่ควรทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
ผ่านไปสักพักฮองเฮาก็พานางทั้งสองพี่น้องไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยง
เวลานี้คนที่มาร่วมงานเลี้ยงต่างก็อยู่กันพร้อมแล้ว
จ้าวซวีจือนั่งอยู่ในตำแหน่งที่โดดเด่นสะดุดตาอย่างยิ่ง ซึ่งคนที่นั่งตรงกันข้ามกับนางก็องค์ชายสี่นั่นเอง
นี่เพิ่งเป็นครั้งแรกที่เซี่ยเฉียวได้เห็นองค์ชายสี่ที่เคยได้ยินในข่าวลือต่างๆ นางอดมองเขานานหน่อยไม่ได้
องค์ชายสี่อายุไม่มาก ประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปี หน้าตาหล่อเหลาอย่างยิ่ง เนื้อตัวของเขาให้ความรู้สึกอ่อนโยน เพียงแต่หน้าตาของเขาละเอียดประณีต จึงไม่น่าจะมีนิสัยแข็งกระด้าง
อีกอย่าง…เขามีมือและเท้าที่เรียว ใบหน้าเป็นชุ่มชื่น คิ้วบาง กระดูกสง่างาม แม้จะมีความสูงส่ง แต่กลับลักษณะของความสบายๆ รักสงบ ซึ่งไม่สอดคล้องกับตัวตนอย่างในข่าวลือที่บอกว่าเขามักจะขัดแย้งกับรัชทายาท
เขาไม่มีลักษณะของราชา จึงสามารถบอกได้ว่าต่อให้จ้าวเสวียนจิ่งไม่ได้เป็นรัชทายาท เขาก็ไม่ได้เป็นหรอก
ส่วนองค์ชายห้าที่อยู่ข้างๆ
