นตระกูลหลินน้อยลงมาก หลังจากที่นางเที่ยวอยู่ที่บ้านตระกูลหลินในช่วงบ่ายแล้วก็กลับบ้านมาอย่างอารมณ์ดี
เซี่ยเฉียวรอนางที่อยู่ประตูเป็นการเฉพาะ นางเห็นว่าเซี่ยซีกลับมาด้วยรอยยิ้มและท่าทางสดใสมีชีวิตชีวาไม่น้อย แต่จุดอิ้นถังของนางมีสีราวหมอกเขียว จะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นจริงๆ
“ซีเอ๋อร์ ช่วงนี้มีอะไรกวนใจเจ้าบ้างไหม” เซี่ยเฉียวก้าวเข้าไปและถามนางอย่างอ่อนโยน
เมื่อเซี่ยซีมองเห็นเซี่ยเฉียว ท่าทางของนางก็ดูเหมือนกระต่ายเชื่องๆ ตัวหนึ่งทันที สายตาของนางเต็มไปด้วยความเคารพนับถือ “ไม่มีนะ”
ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าช่วงนี้นางมีความสุขแค่ไหน!
เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วนิ่วหน้า “หากอย่างนั้นช่วงนี้มีเรื่องอะไรผิดปกติไปจากธรรมดาบ้างหรือไม่”
เซี่ยซียิ่งส่ายหน้า
เช้าขึ้นมานางก็ไปเรียนหนังสือ ตกบ่ายหลังจากที่นางเลิกเรียนก็ไปเล่นที่บ้านตระกูลหลินเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม จากนั้นนางก็นั่งรถม้ากลับมาบ้าน ไม่มีอะไรที่แตกต่างออกไป
เซี่ยเฉียวยังรู้สึกไม่ค่อยวางใจ นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ถอดกระดิ่งบนข้อมือของตนเองออกมา “ให้เจ้าพกติดตัวไว้ อย่าได้ถอดออก”
เพียงเซี่ยซีเห็นก็รู้ว่ามันทำมาจากทองคำ สายตาของนางลุกวาวทันทีพลางพยักหน้ารัวๆ ราวกับไก่ที่กำลังจิกข้าวสาร
พี่หญิงใหญ่ดีกับนางจริงๆ ทรัพย์สินเงินทองในบ้านก็ให้นางหมด!
“พี่หญิงใหญ่ กระดิ่งนี้สวยจริงๆ” เสียงของมันใสและไพเราะเสนาะหูมาก
เซี่ยเฉียวเหลือบมองกระดิ่งนั้นอย่างแสน
