เสียดาย
นั่นคือของรักของหวงของนาง สิ่งของจำพวกทองหยกหินแร่ที่เกิดตามธรรมชาติโดยมากแล้วจะมีผลในการขับไล่วิญญาณชั่วร้าย เมื่อตอนที่นางยังเป็นเด็ก วัดเต๋ายากจน เมื่อได้เงินมาเล็กน้อยก็ต้องนำมาซื้อยาให้นาง ดังนั้นนางจึงไม่มีอาวุธวิเศษที่ดีๆ เลยสักชิ้น
สิ่งของที่นางใช้ล้วนทำจากไม้ทั้งนั้น นางอยากได้ของที่ทำจากทองคำจริงๆ สักชิ้น จึงได้ค่อยๆ เก็บเล็กผสมน้อย สะสมอยู่นานกว่าจะมีเงินพอซื้อทองคำที่มีน้ำหนักมากพอมาทำเป็นกระดิ่งสองสามอัน…
“มันเป็นมรดกตกทอดของครอบครัวเรา” เซี่ยเฉียวท่าทางจริงจัง
เซี่ยซีเองก็ยิ้มออกมา “พี่หญิงใหญ่ บ้านเราก็มีทองคำตั้งเยอะ”
ฮ่องเต้พระราชทานมาให้นี่!
“เจ้าจะเอาหรือไม่เอา หากไม่เอาก็คืนกระดิ่งทองคำนั่นมาให้ข้า” เซี่ยเฉียวจับผมของเซี่ยซีไว้ นางรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไรนักเมื่อมองเห็นว่าข้อมือของตนว่างเปล่า
นางยังต้องทำกระดิ่งขึ้นมาอีกสองสามอัน เพียงแต่กระดิ่งอันนี้นางหล่อเลี้ยงมาเป็นเวลานั้นแล้วจึงได้ผลดี ของที่ทำขึ้นใหม่ ต่อให้นางพัฒนาจนกลายเป็นอาวุธวิเศษได้ก็เกรงว่าจะไม่เข้ากับนางเท่าอันนี้
แม้ในใจเซี่ยเฉียวจะรู้สึกเสียดายมาแค่ไหน แต่เพื่อน้องสาวที่น่ารักของนางคนนี้ นางจึงอดทนไว้
เซี่ยซีดูงุนงง
แต่เนื่องจากสัญชาตญาณของคนรักเงินทองแล้ว นางจึงปกป้องกระดิ่งนั้นไว้เป็นอย่างดี แล้วรีบวิ่งเหยาะๆ หนีไปและทิ้งเซี่ยเฉียวไว้ข้างหลังทันที
“…” เซี่ยเฉียวมองเบื้องหลังของเซี่ยซี
