ากที่ตนเองลงมือต่อยตีคนอื่น เซี่ยผิงไหวก็ไม่รู้สึกว่าการเรียนศิลปะการต่อสู้นั้นเหน็ดเหนื่อยแต่อย่างใด
นอกจากนี้ การเรียนศิลปะการต่อสู้ก็ไม่เหมือนกับการเรียนหนังสือ!
อย่างหนึ่งน่าสนใจเป็นพิเศษ ส่วนอีกอย่างหนึ่ง…น่าเบื่อไร้รสชาติ
หลังจากที่อวี๋เซียนเข้ามาอยู่ในจวนแล้ว เซี่ยเฉียวก็ไม่ได้ติดต่อพูดคุยอะไรกับนางมากนัก มีแค่สองครั้งที่เซี่ยเฉียวไปพบนางตอนบ่าย แต่กลับได้รู้ว่านางออกไปตามหาคนแล้ว
เซี่ยเฉียวเพิ่งจะพูดถึงอวี๋เซียน ไม่นานนักอวี๋เซียนก็กลับมาจากข้างนอก
ทันทีที่นางกลับมาก็เปลี่ยนเป็นชุดที่สะดวกเพื่อที่จะดูการฝึกของเซี่ยผิงไหว
นั่นเป็นการทำเรื่องจริงจัง เซี่ยเฉียวจึงไม่สะดวกที่จะรบกวน
แต่นางกลับไม่รู้ว่าเวลานี้คนที่อวี๋เซียนกำลังคิดถึงอยู่ก็คือตนเอง
หากจะพูดให้ถูกต้องก็คืออวี๋เซียนกำลังคิดถึงปรมาจารย์คนนั้น…
ช่วงนี้นางกำลังพยายามสืบเกี่ยวกับวัดเต๋าต่างๆ นางได้ยินมาว่าที่วัดอวี้ซวีก็มีผู้วิเศษ ดังนั้นนางจึงคิดว่าปรมาจารย์ที่ชี้แนะนางจะต้องอยู่ที่วัดอวี้ซวีนั่นแน่ๆ สักวันเมื่อนางมีเวลาว่าง นางต้องไปเยี่ยมเยียนและขอบคุณปรมาจารย์ที่ชี้แนะ
เซี่ยเฉียวไม่รู้เลยว่าอวี้เซียนครุ่นคิดเกี่ยวกับนางมากขนาดนี้
ในหัวของนางมีแต่เรื่องความปลอดภัยของเซี่ยซี หลังจากที่คอยสังเกตอยู่สองวันก็ยังไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเซี่ยซี แต่ไอที่จุดอินถังนั่นก็ยังไม่ค่อยดีเท่าไร
สองวันถัดมาจ้าวเสวียนจิ่งก็มารับน
