ให้นางยังเป็นอนุภรรยาต่อไป นางก็ไม่อยากถูกบังคับให้ต้องตายแบบนี้!
สิ่งที่นางทำไม่ได้ส่องผลกระทบกับเซี่ยเฉียวแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้ตัวนางเองกลับถูกบังคับจนถึงขนาดนี้!
นางไม่ยินยอมและไม่ยอมรับ!
เมื่อนางไม่ยอมเลือก โจวเว่ยจงจึงดึงผ้าขาวขึ้นมาแล้วเข้าไปรัดคอนางทันที
ผ้าขาวสิดี ไม่เหลือรอยเลือดไว้บนร่าง และไม่ทำให้เรือนนี้ต้องสกปรกเปรอะเปื้อน
ถึงอย่างไรเวินหลันเฉิงก็เป็นบัณฑิต เขาทนเห็นอะไรแบบนี้ไม่ได้จึงรีบเดินออกไปทันที เซี่ยผิงกั่งเห็นเผยหว่านเย่ว์ดิ้นรนและถูกรัดคอจนใบหน้าแดงเป็นสีเลือด เขาก็เอ่ย “เจ้ามีจุดจบเช่นนี้ก็อย่าได้โทษคนอื่นเลย หลังจากเจ้าตายไปแล้ว ศพของเจ้าก็จะถูกส่งคืนไปให้มารดาของเจ้าด้วย”
แม้ว่าหลายปีมานี้หลูซื่อจะทำไม่ดี แต่นางก็นับว่าเคยดูแลเซี่ยผิงไหวมาก่อน
หากไม่ใช่เพราะเผยหว่านเย่ว์รนหาที่ตายล่วงเกินเบื้องบนเช่นนี้ นางก็คงไม่ถึงกับต้องมีจุดจบเช่นนี้
โจวเว่ยจงทำงานอย่างไร้กังวล ไม่นานนักเผยหว่านเย่ว์ก็ไร้ความเคลื่อนไหว ร่างกายอ่อนปวกเปียก และมีรอยเข้มๆ ที่ลำคอ ดูน่าเวทนาอย่างยิ่ง
“หามออกไปเถอะ” เขาจึงสั่งให้คนเข้ามา
โจวเว่ยจงล้างมือก่อนเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เดินไปหารัชทายาทอย่างจงรักภักดี
แม้ว่ารัชทายาทจะมีสถานะสูงส่ง แต่ตอนนี้คนข้างกายของเขามีแต่คนหนุ่มทั้งนั้นจึงสามารถพูดคุยกันได้ ประเดี๋ยวก็เดินหมาก ประเดี๋ยวก็ดูโจวเว่ยจงกับเซี่ยผิงกั่งประลองกัน เขามีความสุขมาก
เซี่ย
