เฉียวยืนอยู่ในเรือนของตนเอง นางเงยหน้าขึ้นมองเหนือท้องฟ้าบ้านตระกูลเซี่ย
มีไอสีดำจางๆ
จึ๊ เกรงว่า…ที่บ้านจะมีเรื่องให้ร้อนใจแล้ว
แต่มันก็ไม่หนักหนารุนแรง ดังนั้นนางจึงไม่ได้กังวลใจ นางและคนในเรือนจึงค่อยๆ พกยันต์ติดตัวมากขึ้นเพื่อช่วยให้ปลอดภัย
ทางฝั่งหลูซื่อก็ได้ข่าวการตายของลูกสาวนางแล้ว
นางตกใจไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันไปมองโลงศพบางๆ นั้นอย่างเลื่อนลอย
ในใจนางรู้สึกโศกเศร้า แต่กลับ…ไม่รู้สึกแปลกใจ?
หลายวันมานี้นางฝันร้ายไม่หยุด โดยเฉพาะเมื่อได้ยินข่าวลือที่เกี่ยวข้องกับรัชทายาทและพระชายา นางหวาดกลัวอย่างยิ่ง ไม่เพียงแต่หวาดกลัวว่าจะเกิดเรื่องกับลูกสาวของนางเท่านั้น แต่ยังกังวลว่านางและสามีของนางจะต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย
ตอนนี้ลูกสาวของนางถูกหามกลับมาแล้ว
นางร้องไห้ไปร้องไห้มา ในใจก็รู้สึกโล่งอกโดยไม่ทราบสาเหตุ
ตั้งแต่ที่นางพาลูกสาวออกมาจากบ้านตระกูลเซี่ย นางก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยและน้อยเนื้อต่ำใจมากเหลือเกิน
“เด็กโง่เอ๊ย แม่ข้าบอกแล้วว่าอย่าทำอย่างนั้น เจ้าก็ไม่ฟัง ดูสิ ตอนนี้ต้องมาตายแบบนี้? เจ้านี่ช่างเป็นนักทวงหนี้[1] จริงๆ หากไม่ใช่เพราะเจ้า วันนี้ข้าก็คงไม่ต้องเป็นอย่างนี้ แต่เจ้าก็ตายไปแล้ว ข้าจะไปโทษอะไรเจ้าได้อีก…” หลูซื่อน้ำตาไหล “ด้วยนิสัยของเจ้าแล้วก็คงหวังจะให้แม่แก้แค้นให้เจ้าสินะ แต่ข้าอายุไม่น้อยแล้ว ทนทรมานไม่ไหวแล้ว ก่อนหน้านี้ข้าทำผิดไปแล้ว ไม่สามารถทำผิดต่อไปได้อ
