พอก็ถึงกับส่งสมบัติและของโบราณไปให้เป็นระยะๆ…
คำพูดเหล่านี้จะจริงหรือไม่เผยหว่านเย่ว์ก็ไม่รู้ แต่สิ่งที่นางแน่ใจได้ก็คือ เซี่ยเฉียวยังอยู่ดีมีสุข!
เผยหว่านเย่ว์ทนไม่ไหว ในสมองนางเอาแต่คิดไม่หยุด แต่นางกลับไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดีจึงจะทำให้เซี่ยเฉียวหยิ่งผยองไม่ได้อีก นางกลัดกลุ้มกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ และผอมลงอย่างมาก
ขณะที่นางกำลังหงุดหงิดรำคาญใจเวินหลันเฉิงก็มา
ข้างกายเขายังมีคนอื่นมาด้วย
พวกเขาเข้าห้องมาด้วยกันด้วยท่าทางที่มีเจตนาไม่ดี
“ใต้ ใต้เท้า…” เผยหว่านเย่ว์มองเวินหลันเฉิงอย่างตื่นตระหนก
เวินหลันเฉิงประสานมือแสดงความเคารพต่อจ้าวเสวียนจิ่ง “ฝ่าบาท นางผู้นี้คืออนุภรรยาของกระหม่อมสะใภ้เผย”
จ้าวเสวียนจิ่งพยักหน้าเล็กน้อย “หน้าตาบ่งบอกจิตใจจริงๆ จัดการเถอะ”
เขาเพียงแต่เหลือบมองเล็กน้อยด้วยสายตาเย็นชาเท่านั้น
แน่นอนว่าเขามาที่นี่ไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนี้ แต่เพราะเขาอยากมาดูเวินหลันเฉิงหน่อย เนื่องจากเขาเพิ่งจะสืบพบต้นตอของข่าวลือได้ซึ่งก็กลายเป็นผู้หญิงของเวินหลันเฉิงคนนี้ เขาจึงถือโอกาสมาดูเสียหน่อย
เขายังนึกว่าเป็นนางเซียนสักคนที่ไม่พอใจเซี่ยเฉียว นึกไม่ถึงว่า…
คนก็ไม่เท่าไรหรอก แต่กลับใจกล้านัก
พอโจวเว่ยจงโบกมือ ด้านหลังก็มีคนเตรียมของสามอย่างเอาไว้แล้ว และนำเข้ามาวางไว้ตรงหน้าเผยหว่านเย่ว์ในเวลานี้
เซี่ยผิงกั่งเองก็อยู่ที่นั่นด้วย
“พวก พวกเจ้าจะทำอะไรน่ะ!” เผยหว่านเย่ว์ตกใจ
