จนทำอะไรไม่ถูก นางรีบคว้าจับเสื้อผ้าของเวินหลันเฉิง “ใต้เท้า ทำไมท่านต้องทำแบบนี้กับข้าด้วย!”
เวินหลันเฉิงท่าทางเหมือนลูกแกะตัวน้อยๆ เขายังคงพูดจาอย่างสุภาพอ่อนโยนเช่นเคย “สะใภ้เผย ไม่กี่วันก่อนข้าเพิ่งเตือนเจ้าว่า ต่อไปนี้อย่าได้พูดจาเกี่ยวกับรัชทายาทและพระชายาตามอำเภอใจ แต่เจ้ากลับลืมมันเร็วมาก”
“…” หัวใจของเผยหว่านเย่ว์แทบกระโดดออกมาจากอก “ข้าไม่ได้ทำนะ ข้าไม่ได้ทำ…”
“ตอนนี้คนที่เจ้าหามาพวกนั้นรับสารภาพหมดแล้ว ที่ศาลตัดสินคดีก็มีศพเพิ่มขึ้นเท่านั้น วันนี้ข้าให้เจ้าได้ตายในบ้าน ก็เพราะเห็นแก่ที่มารดาของเจ้าเคยเป็นแม่เลี้ยงของพระชายามาก่อนเท่านั้น จึงได้ไว้หน้าเจ้า”
มิฉะนั้น ข้าก็คงจับเจ้าส่งไปขังในคุกที่ศาลตัดสินคดี และใช้เชือกรัดคอเจ้าแล้วโยนทิ้งในป่าช้าแล้ว
“ไม่นะ พวกเจ้าจะทำแบบนี้ไม่ได้! ข้าถูกปรักปรำ! พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ช่วยข้าด้วย! ข้าก็เป็นน้องสาวของท่านนะ!” เผยหว่านเย่ว์หวาดกลัวอย่างยิ่ง นางรีบตะโกนเรียกเซี่ยผิงกั่งทันที
เซี่ยผิงกั่งเตะนางไปหนึ่งที “ข้าไม่มีน้องสาวที่โง่เขลาอย่างเจ้า!”
เผยหว่านเย่ว์เจ็บปวดไปทั้งตัว แต่นางก็ยังถอยห่างออกไปเรื่อย
ผ้าขาว มีดสั้น และเหล้าพิษ!
เผยหว่านเย่ว์ลนลานแล้ว แม้นางจะทำอะไรไปตั้งมากมายขนาดนั้น แต่นางก็ไม่เคยคิดว่าตนเองจะได้รับพระราชทานความตายเช่นนี้?!
“ข้าก็แค่พูดความจริงเท่านั้น! รัชทายาท รัชทายาท! เซี่ยเฉียวมีดวงพิฆาตคนในครอบครัวจริงๆ นะ ม
