ู่ควร! ข้ามันเป็นแม่ที่ไม่มีความสามารถถึงได้เลี้ยงคนอย่างเจ้าออกมาได้!” หลูซื่อกลอกตาใส่เผยหว่านเย่ว์
เมื่อนึกถึงว่าตอนแรกนางทำทุกอย่างเพื่อลูกคนนี้!
ด้วยคิดว่านางบกพร่องต่อลูกสาวตนเองมาหลายปีจึงได้ชดเชยให้อย่างเต็มที่ แต่นางเล่า
เงินทั้งหมดในบ้านก็ถูกนางแย่งชิงไปหมดแล้ว และเหลือไว้ให้นางแค่หนึ่งร้อยตำลึงเท่านั้น!
ทรัพย์สมบัติเกือบหมื่นตำลึงถูกนางผลาญไปหมดแล้ว!
หลูซื่ออดเสียใจไม่ได้เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ นางเองก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดตอนนั้นเซี่ยหนิวซานจึงได้โมโหขนาดนั้น
นางไม่เคยมองว่าเงินทองของตระกูลเซี่ยเป็นของนางเอง และคิดเพียงว่าการส่งของขวัญให้คนอื่นมากหน่อยจะทำให้นางดูดีขึ้น จะได้ไม่มีใครดูถูกว่านางเป็นแม่ค้าอีก แต่ตอนนี้พอมาคิดดูอีกที ตอนนั้นนางโง่เง่าจริงๆ!
“ท่านแม่ เซี่ยเฉียวจะต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ท่านลองคิดดูสิ หากเซี่ยหนิวซานดวงแข็งเป็นภัยกับลูกสาว เช่นนั้นแล้วทำไมเซี่ยซีจึงไม่เป็นอะไร ถึงเลี้ยงไว้ใกล้ๆ ก็ยังอยู่ดี? ต่อให้แปดอักษรของเซี่ยเฉียวจะผิดปกติก็ไม่จำเป็นถึงกับจะต้องส่งตัวนางไปอยู่ในวัดเลยนี่?!”
“อีกอย่าง จี้หยกที่เซี่ยหนิวซานสั่งให้ท่านมอบให้เซี่ยเฉียวก็เป็นจี้ขจัดปัดเป่าความชั่วร้ายใช่สินะ? เขายังบอกอีกว่าทำพิธีปลุกเสกแล้วใช่หรือไม่ ของขวัญที่บิดาส่งให้ลูกสาวเป็นของแบบนี้ออกจะแปลกเกินไปหน่อยหรือเปล่า!” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยขึ้นมาอีก
ตอนที่ 672 ตัวซวย
หลังจากที่ไม่พบเจอ
