กันตั้งนานหลายปี แม้เขาจะไม่ได้ให้พวกผ้าไหมเครื่องประดับ แต่ก็ไม่น่าที่จะให้จี้หยกปัดเป่าความชั่วร้ายนั่น ราวกับเขาต้องการจะบอกให้เซี่ยเฉียวยับยั้งความโชคร้ายของตัวเองอย่างโจ่งแจ้งกระนั้น…
เวลานี้สมองของเผยหว่านเย่ว์ใช้การได้ดีมาก
“ยังมีอีก หลังจากที่เซี่ยเฉียวเข้าไปอยู่ที่บ้านแล้ว ตำแหน่งที่ตั้งเรือนของนางก็อยู่ไกล และยังมีการกำชับพวกเราอีกด้วยว่าไม่ให้เข้าไปใกล้ โดยเฉพาะพี่น้องคู่นั้นที่จะต้องอยู่ห่างๆ ไว้ อย่าได้เอะอะก็เข้าไปอยู่ใกล้นาง…คนปกติทั่วไปต่างก็คาดหวังจะให้ลูกๆ ในบ้านเข้ากันได้ดี แต่ท่าทีของเซี่ยหนิวซานออกจะแปลกประหลาดไปหน่อย ยังมีเซี่ยผิงกั่งอีก ในเมื่อเขารักน้องสาว ทำไมจึงไม่มีความคิดเห็นในเรื่องนี้สักนิด” เผยหว่านเย่ว์พูดเรื่องที่ตนเองไม่เข้าใจทั้งหมดออกมา
หลูซื่อทนรำคาญไม่ไหว “เจ้าคิดจะพูดอะไรกันแน่ เย่ว์เอ๋อร์ ตอนนี้เจ้าเป็นอนุภรรยาไปแล้ว ข้าก็ไม่คาดหวังสิ่งใดแล้ว เจ้าจะทำตัวดีๆ อยู่ไปอย่างนี้ไม่ได้หรือ จะต้องไปจับตามองเซี่ยเฉียวทำไม!”
“ข้าเองก็ไปสืบถามเรื่องเวินหลันเฉิงมาแล้ว บัณฑิตหลายคนต่างก็บอกว่าเขาเป็นคนอ่อนโยนและถ่อมตน เป็นคนที่ดีมากๆ คนหนึ่ง ขอแค่เจ้าทำดีกับเขาอย่างจริงใจ ชีวิตนี้ก็จะได้อยู่อย่างสุขสบายแล้ว…”
ไม่ถึงกับเหมือนอนุภรรยาของตระกูลเศรษฐีพวกนั้นที่ต้องถูกทุบตี ฆ่าแกง หรือขายออกไป
แน่นอนว่าลูกสาวของนางเป็นอนุภรรยาที่มีฐานะสูงส่ง แม้ว่าจะมีหนังสือรั
