บอนุภรรยาก็จริง แต่ก็ไม่สามารถที่จะปลดได้ตามใจชอบ
“เวินหลันเฉิงเป็นท่อนไม้!” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยด้วยโทสะ
เขาจะเทียบกับรัชทายาทได้หรือ!
หลูซื่อนิ่งงันไปแล้ว
คนที่อยากจะไปเป็นอนุภรรยาจะเป็นจะตายคือลูกสาวของนางใช่ไหม
ตอนนี้คนที่รังเกียจว่าเวินหลันเฉิงไม่ดีก็คือนางอีกเช่นกัน!
“เจ้าคิดว่าตนเองเป็นนางฟ้านางสวรรค์หรือ! นั่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้ดั่งใจ เจ้าไสหัวออกไปเลยนะ! ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีก!” หลูซื่อโมโหแล้ว
ไม่ช้าก็เร็วนางคงโกรธตายเพราะลูกสาวคนนี้!
นางหมดหวังแล้วจริงๆ กับลูกสาวคนนี้ ต่อไปนี้นางควรจะดูแลลูกเลี้ยงทั้งสองของนางให้ดีกว่านี้ อย่างไรเสียนางเองก็เคยมีประสบการณ์มาแล้ว ก่อนหน้านี้นางเคยฟุ่มเฟือยไปหน่อย แต่ตอนนี้นางสั่งสอนลูกๆ และดูแลบัญชีได้ไม่เลวเลย เด็กๆ ก็เป็นเด็กดี ต่อไปแม้จะยังไม่รู้ว่าจะกตัญญูต่อนางแค่ไหน แต่ก็คงไม่ถึงกับปล่อยทิ้งให้นางอยู่คนเดียวยามแก่ชราโดยไม่มีที่พึ่ง!
หลูซื่อผลักนางเล็กน้อย แต่เผยหว่านเย่ว์กลับดึงดันไม่ยอมออกไป
“ท่านแม่ ท่านว่า…เซี่ยเฉียวเป็น นางเป็นคนดวงแข็ง เป็นตัวซวยใช่หรือไม่!” จู่ๆ เผยหว่านเย่ว์ก็เอ่ยขึ้น สองตาเป็นประกาย
“อะไรนะ” มือของหลูซื่อหยุดการเคลื่อนไหวในทันที
“ข้าบอกว่านางจะต้องมีพลังชั่วร้าย นางถูกส่งไปที่วัดเพราะดวงนางพิฆาตจนทำให้แม่ของนางต้องตาย เบื้องหน้าตระกูลเซี่ยแค่แสดงออกว่ารักใคร่เอ็นดูนาง แต่ที่จริงพวกเขาก็แค่รู้สึกว่านางโตแล้วก
