ดี
นางที่มีลักษณะเช่นนี้ไปปรากฏกายในสถานที่อย่างนั้น ก็คงจะต้องถูกคนอื่นจาบจ้วงล่วงเกินเป็นแน่
ต่อให้แค่ใช้สายตาสกปรกๆ มองนางเพียงเล็กน้อยก็ไม่ได้
“ผู้ชายก็พูดแบบนี้กันทั้งนั้น” เซี่ยเฉียวพูดอะไรแปลกๆ จากนั้นนางก็เอ่ยสิ่งที่วิญญาณต้องการออกมา “ข้าไม่อยากเข้าไปที่นั่นจริงๆ ก็เลยต้องรบกวนศิษย์น้องแล้ว”
เรื่องที่รัชทายาทไปบ่อนพนันก็แล้วไปเถอะ แต่โจวเว่ยจงนึกไม่ถึงเลยว่าเขายังจะไปหอโคมเขียวอีก
ในที่ลับไม่รู้ว่ามีสายตามากน้อยแค่ไหนที่คอยจับตามองเขาอยู่ เรื่องที่เขาทำในวันนี้ก็คงจะรู้กันไปทั่วในเวลาไม่นาน
แต่ปรมาจารย์โม่ก็ยังบอกว่ารัชทายาทของเขาจะต้องสั่งสมบุญ และจะต้องทำอะไรสักหน่อย
โจวเว่ยจงเดินไปอย่างมีความสุขทีเดียว
คนที่ไม่รู้คงจะคิดว่าเขาอยากจะเข้าไปที่นั่นจนตัวสั่นน่ะสิ
เซี่ยเฉียวกลับไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก คนที่นางเลือกมาเองย่อมไม่ใช่คนที่กินอะไรไม่เลือกเช่นนั้นแน่นอน
“ฝ่าบาท ท่านจะเข้าไปจริงๆ หรือ ยังไม่รู้เลยว่าจะได้บุญสักเท่าไร เพื่อเรื่องนี้…” ชื่อเสียงที่ต้องเสียไปจะไม่มากเกินไปหรือ!
“เรื่องบุญกุศลเป็นเรื่องรอง” จ้าวเสวียนจิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
เซี่ยเฉียวนั้นจริงจังและขี้เหนียวกับเรื่องการทำความปรารถนาของวิญญาณให้สำเร็จมากจริงๆ
ต่อให้เป็นวิญญาณโดดเดี่ยวทั่วไปที่นางบังเอิญพบบนถนน นางก็ยังพยายามอย่างเต็มที่ที่จะส่งพวกเขาไปเกิดใหม่ ในสายตาของนางแล้ว นางยอมเหนื่อยตายเสียดีกว่าที่ยอมปล่
