้องมาตายทั้งที่ยังใช้ไม่หมด จิตใจของเขาจะต้องไม่สงบแน่ จึงอาจจะยังรีรอไม่ยอมไปจากโลกมนุษย์
นึกไม่ถึงว่านางจะเดาถูก
นางมองเห็นวิญญาณผู้ชายที่มีปิ่นปักผมรูปผีเสื้อสองชิ้นปักอยู่บนหัวของเขา มีผ้าเช็ดหน้าสีขาวปักลายดอกไม้อยู่ในอกเสื้อของเขา และจ้องมองตรงไปที่ตำแหน่งหนึ่งของลานบ้าน มันดูน่ากลัวทีเดียว
“เห็นแล้วหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งถาม
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “อืม บ้านนี้ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่เลย ลองเข้าไปดูข้างในกันดีกว่า”
พอเซี่ยเฉียวพูดจบนางก็ลงจากรถม้าและเดินเข้าทันที ส่วนจ้าวเสวียนจิ่งก็ฉวยเอาตะกร้าไม้ไผ่ของนางติดมือไปด้วย
เซี่ยเฉียวหันไปมองเขาและอดที่จะมีความสุขไม่ได้
น้อยครั้งนักที่จะได้เห็นรัชทายาทถือตะกร้า!
เพื่อป้องกันไม่ให้วิญญาณหนีไป เซี่ยเฉียวจึงแปะยันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่งไว้ที่ประตูก่อนแล้วจึงเข้าไปในบ้าน
มันเป็นเรือนไม้ล้อมรั้วหลังหนึ่งที่หลังคาเตี้ยมาก ข้างในบ้านก็ทรุดโทรมอย่างยิ่งและมีกลิ่นอับแปลกๆ ดูเหมือนว่าชายผู้นี้ไม่มีภรรยา ไม่มีลูก ไม่มีพ่อและแม่แล้ว
หลังจากที่เซี่ยเฉียวเข้าไปในเรือนแล้ว นางก็ไม่ได้รีบร้อนเอ่ยคำพูดอะไร แต่กลับหยิบพลั่วเล็กๆ ออกมาแล้วเริ่มขุดตรงตำแหน่งที่วิญญาณกำลังจ้องมองอยู่
วิญญาณตนนั้นร้อนใจขึ้นมาแล้ว
“นั่นมันของข้านะ! พวกเจ้าเป็นใครกันน่ะ จะมาขุดเงินของข้าได้ยังไง! ข้าไม่อนุญาตให้พวกเขามาแตะต้องของของข้า! พวกเจ้ามันหัวขโมยนี่! หยุด หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
ตอ
