างไรความคิดที่อยากจะตายของทั้งคู่ก็หายไปแล้วในที่สุด
ตอนที่ 652 รุ่งไปด้วยกัน
ทั้งสองคนจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อยอยู่ในห้องนั้น หลังจากผ่านไปสักพักก็พากันเดินออกไป
วันนี้สามารถเรียกได้ว่าเป็นการเอาชีวิตรอดจากความตายจริงๆ หากใต้เท้าเซี่ยและใต้เท้าโจวมาช้ากว่านี้อีกก้าวเดียว พวกนางทั้งสองก็มีแต่ต้องตายจริงๆ เท่านั้นเพื่อให้มันจบๆ ไป
“ปรมาจารย์โม่…รอยแผลบนใบหน้าของพวกข้ามองไม่ออกจริงๆ หรือ” หยวนหลิงอินถามอย่างระแวดระวัง
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ฝีมือของข้าดีมากอยู่แล้ว”
ในตะกร้าไม้ไผ่ของนางมีของที่ใช้สำหรับแต่งหน้า
ตอนนี้ได้เอามาใช้ประโยชน์พอดี ไม่เพียงเท่านั้นภายในนั้นยังมีเข็มกับด้ายอีกด้วย แม้แต่เสื้อผ้าที่ขาดของทั้งสองก็เย็บเรียบร้อยแล้ว ขอแค่ไม่มองให้ดีๆ ก็จะไม่เห็นว่ามีปัญหาอะไร
พวกนางรู้สึกสบายใจขึ้นหน่อยเมื่อได้พูดคุยกับปรมาจารย์โม่ท่านนี้
“ยืดอกเชิดหน้า จะกลัวอะไร” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วเล็กน้อย “ประเดี๋ยวพอเข้าเมืองแล้วให้พวกเจ้าพยายามเดินสักรอบ มองตรงไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ อย่าได้ทำตัวเหมือนกวางที่ตื่นตกใจอย่างนั้น ใครเห็นเข้าเขาจะคิดอะไรไปมากมาย”
หากพาพวกนางส่งกลับจวนอย่างลับๆ ข้างนอกก็คงลือกันไปทั่ว
ทั้งสองพยักหน้าอย่างว่าง่าย
“ยังมีอีกอย่าง…” เซี่ยเฉียวมองหยวนหลิงอิน “ในเมื่อข้ารับปากมารดาของเจ้าไว้ว่าจะช่วยเจ้า ข้าก็ต้องสั่งสอนอะไรเจ้าหน่อย เจ้า…กลับไปแล้วก็ควรที่จะคิดให้ดีๆ ว
