ีที่สุด แต่…เพราะข้ายังต้องตามหาญาติ ตอนนี้จึงสอนได้แค่สองเดือนเท่านั้น”
“สองเดือนหรือ ไม่ได้ อาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้จะเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่ได้ เรียนอะไรจับฉ่ายเกินไปมันไม่ดี หากเจ้าจะสอนก็ต้องสอนอย่างน้อยห้าปี”
ห้าปีก็ยังน้อยไป!
“…” สีหน้าอวี๋เซียนยุ่งเหยิง
นางเองก็รู้ว่า อาจารย์แต่ละคนสอนแตกต่างกัน การเรียนศิลปะการต่อสู้ของเด็กคนหนึ่งควรใช้ครูคนเดียวจะดีที่สุด
“ข้ายังตามหาลูกพี่ลูกน้องของข้าอยู่” อวี๋เซียนไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร
นางไม่มีเงินก็จริง แต่เรื่องการตามหาญาติจะไม่ทำก็ไม่ได้
“หากเจ้าตามลูกพี่ลูกน้องพบแล้ว เจ้าก็ไม่ต้องทำมาหากินแล้วหรือ” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยตรงไปตรงมา “หรือเจ้าจะให้ญาติผู้พี่ของเจ้าเลี้ยงเจ้าไปตลอดชีวิต มีผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่หางานทำ อีกอย่าง น้องชายของข้าคนนั้นก็ไม่ใช่จะต้องเรียนทุกวันทุกเวลาเสียหน่อย เจ้าแค่ชี้แนะเขาวันละนิดวันละหน่อยก็พอ เขายังต้องพึ่งพาตนเองเป็นหลัก และมันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคขัดขวางให้เจ้าไปทำอย่างอื่นด้วย”
“หรือเจ้ากลัวว่าความสามารถของน้องชายของข้าไม่ดี แล้วจะทำลายชื่อเสียงของตระกูลเจ้า?” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยถาม “เจ้าวางใจได้ น้องชายของข้านับเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ด้านนี้อย่างแน่นอน!”
เพื่อรั้งคนไว้ เขามีแต่ต้องยอมเอ่ยบางคำพูดออกมาอย่างหน้าด้านๆ
แม้เขาจะรู้สึกว่าเด็กคนนี้พูดจาไม่น่าฟังเท่าไร แต่เซี่ยผิงกั่งก็ยอมรับว่าคนผู้นี้มีความสามารถที่แท้จ
