ริง
เขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้อาจารย์ที่มีชื่อเสียงกี่คนจึงสามารถเพาะบ่มคนที่เก่งกาจขนาดนี้ออกมาได้ แต่เขากลับต้องตกต่ำลงกลายมาเป็นอาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้เช่นนี้
แต่ในเมื่อคนผู้นี้ก็มาอยู่ในมือของเขาแล้ว เขาจะไม่รั้งคนที่มีความสามารถดีๆ เช่นนี้ไว้ได้อย่างไร
น้องชายไม่เอาไหนของเขานั่นโชคดีเป็นบ้า ในทางบุ๋นก็มีเซียวอวี้หรง ในทางบู๊ก็มียอดฝีมือเช่นนี้มาอีก
ต่างจากเขาที่นอกจากจะได้เรียนรู้อักษรบางตัวจากราชครูมาบ้าง ที่เหลือก็ต้องคลำทางเอาเอง
อวี๋เซียนบูดบึ้ง
นางก็มีช่วงเวลาที่จนปัญญาอย่างยิ่ง ถึงอย่างไรนางก็เป็นผู้หญิง ในวัยนี้แล้วนางก็ไม่สามารถเป็นอะไรได้อย่างไร้ข้อจำกัดได้เหมือนตอนที่ยังเป็นเด็ก
ยิ่งไปกว่านั้น นางไม่มีบิดามารดาคอยปกป้องคุ้มครองแล้ว จึงไม่อาจทำอะไรโดยไม่คิดได้อีกต่อไป
นางมาที่นี่เพื่อมาพึ่งพาญาติ และนางก็ไม่สามารถทำลายชื่อเสียงของครอบครัวญาติผู้พี่ของนางได้
“ข้าจะสอนทักษะพื้นฐานบางอย่างให้เขาในช่วงสองเดือนนี้ หลังจากสองเดือนแล้ว…ก็ค่อยว่ากันอีกที ตกลงไหม” อวี๋เซียนครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย
นางจะต้องพบลูกพี่ลูกน้องของนางก่อน และหากพี่ชายของนางไม่สะดวกที่จะดูแลนางหรือที่บ้านนั้นไม่มีอิสระ นางก็จะเป็นอาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้ไปตลอดชีวิต!
เซี่ยผิงกั่งไม่พอใจอย่างมาก
หากไม่ใช่ว่ามีหลินหยาเซียงอยู่ด้วย เขาก็คงทุ่มเงินไปแล้ว
ที่เขาลังเลเช่นนี้จะต้องเป็นเพราะได้เงินไม่มากพออย่า
